ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Τὸ Σάββατο 15 Αὐγούστου ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ λειτούργησε στὸν πανηγυρίζοντα Ἱερὸ Ναὸ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στὸ Ρέντη. Παραμονὴ τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Παναγίας παρευρέθηκε στὸν Ἱερὸ Ναὸ Εὐαγγελιστρίας Πειραιῶς, ὅπου καὶ προεξῆρχε τῆς Λιτανείας τοῦ Ἐπιταφίου της Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὁ κ. Σεραφεὶμ ἀπέστειλε πρὸς τοὺς πιστοὺς τῆς μητροπολιτικῆς περιφερείας Πειραιῶς ἑόρτιο μήνυμα μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, τὸ ὁποῖο ἀναγνώσθηκε σὲ ὅλους τοὺς ναοὺς ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς, μέρος τοῦ ὁποίου ἀκολουθεῖ:

Συνηθίζεται πάνω ἀπὸ τὴν κύρια ἔξοδο τῶν Ναῶν νὰ ἁγιογραφεῖται ἡ Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Αὐτὴ ἡ ἁγιογραφία τονίζει ὅ,τι καὶ ἡ τοιχογραφία τῆς Πλατυτέρας στὴν κόγχη τοῦ Ἱεροῦ. Εἰσερχόμενοι στὸ ναὸ καὶ ἐξερχόμενοι ἀπὸ αὐτόν, ὅλη μας τὴν προσδοκία τὴν στηρίζουμε στὴν ἀκοίμητη μεσίτριά μας, στὴν ἀκαταίσχυντη Ἐλπίδα μας, στὴ μοναδικὴ Ὑπέρμαχο Προστασία μας. Γιὰ τὸν ἀληθινὸ πιστὸ ἡ Παναγία ἀποτελεῖ τὸ μοναδικὸ πραγματικὸ ἀγαθὸ ποὺ ὑπάρχει στὴ γῆ καὶ στὸν οὐρανό. Βλέπει, χαίρεται, κατεργάζεται, ἐπωφελεῖται, χρησιμοποιεῖ τὰ ἀγαθὰ τῆς ἐπίγειας ζωῆς του ἔχοντας πρὸ ὀφθαλμῶν ἢ μᾶλλον μέσα στὴν καρδιὰ τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων. Πῶς γίνεται αὐτό;

Καθὼς λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης : «Ἂς κατασκευάσωμεν τὴν ἐνθύμησιν καὶ τὴν καρδίαν μας, ταμιεῖον καὶ κατοικίαν τῶν ἀρετῶν τῆς Θεοτόκου. Πῶς τοῦτο ἐμποροῦμεν νὰ κάμωμεν; Παρθένος εἶναι ἡ Θεοτόκος καὶ φιλοπάρθενος καὶ Ἁγνὴ καὶ φίλαγνος; Βέβαια∙ καὶ ἡμεῖς, ἂν ἔχωμεν ὄχι μόνον ἁγνὸν τὸ σῶμα ἀπὸ κάθε σαρκικὴν ἁμαρτίαν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνθύμησίν μας καθαρὰν ἀπὸ αἰσχροὺς καὶ ρυπαροὺς λογισμούς, θέλομεν ἀποκτήσει εἰς τὸν ἑαυτόν μας τὴν Χάριν τῆς ὑπεράγνου Παρθένου. Φεύγει αὐτὴ κάθε αἰσχρὸν πάθος; Τοὺς ρυπαροὺς λογισμοὺς ἀποστρέφεται; Σιχαίνεται τὴν γαστριμαργίαν; Πολεμεῖ τὴν Πορνείαν; Μισεῖ τοῦ θυμοῦ τὰ κινήματα; Δὲν δέχεται τὸν φθόνον καὶ τὰς φιλονεικίας; Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς πρέπει νὰ μισῶμεν ὅλα τὰ ἀνωτέρω πάθη, ἐὰν θέλωμεν νὰ εἴμεθα μιμηταὶ καὶ φίλοι τῆς Παρθένου. Καὶ πάλιν∙ χαίρεται ἡ Παρθένος εἰς τὴν νηστείαν καὶ τὴν ἐγκράτειαν∙ εὐφραίνεται εἰς τὴν παρθενίαν καὶ σωφροσύνην∙ ἀγαπᾶ τὴν εἰρήνην καὶ τὴν πραότητα∙ ἐναγκαλίζεται τὴν ἀγάπην καὶ τὴν ταπείνωσιν∙ διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς πρέπει νὰ ἀγαπῶμεν τὰς ἀρετὰς ταύτας, ἐὰν θέλωμεν νὰ εἴμεθα ἀκόλουθοι καὶ μιμηταὶ τῆς Παρθένου∙ καὶ μὲ συντομίαν, καθὼς ἡ Παρθένος μισεῖ μὲν κάθε κακίαν, ἀγαπᾶ δὲ κάθε ἀρετήν, οὕτω πρέπει νὰ κάμνωμεν καὶ ἡμεῖς, ἵνα ἡ Παρθένος βλέπουσα ἡμᾶς ἐστολισμένους μὲ τοιαύτας ἀρετάς, ἐπιθυμήσῃ τοῦ κάλλους τῶν ψυχῶν μας καὶ ἔλθῃ νοερῶς εἰς ἡμᾶς, φέρουσα μαζί της, κάθε σειρὰν πνευματικῶν χαρίτων καὶ ἀγαθῶν».

Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο οἱ Ἅγιοι ἀξιώθηκαν νὰ γίνουν κατὰ χάριν υἱοὶ τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ, τῆς ὁποίας ἡ μητρικὴ στοργή, πρόνοια, προστασία καὶ εὐεργεσία πρὸς αὐτοὺς ὑπῆρξε ἀμέριστος. Ἀρκεῖ νά ἀνατρέξουμε στὰ Συναξάρια γιὰ νὰ διαπιστώσουμε στὸ βίο κάθε Ἁγίου τοὺς ἀμέτρους οἰκτιρμοὺς τῆς πανυπερευλογημένης Θεοτόκου...

«Τοῦτοι εἶναι τοῦ γένους μας» εἶπε ἡ Ὑπερύμνητος. Ἂς καταφεύγουμε λοιπὸν ὅσο μποροῦμε πιὸ συχνὰ στὴν προστασία τῆς Θεομήτορος. Αὐτὴ ἔγινε καὶ γίνεται μεσίτρια γιὰ ὅλα τὰ ἀγαθά μας. Μέσα Της ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ ἔκανε τὸν ἄνθρωπο Θεό…

Πρὸς τὸν ἱερὸν κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς Μητροπολιτικῆς περιφερείας του

Τέκνα ἐν Ἀναστάντι Κυρίῳ ἀγαπητὰ καὶ περιπόθητα,

Τὸ κύριο θέμα, ἡ κύρια πτυχὴ τῆς Ἀναστάσεως – τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα – εἶναι ἡ ἐλευθερία. Εἶναι ἡ διάβαση, τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴ δουλεία στὴν ἐλευθερία, στὴν ἐλπιδοφόρα καὶ ἐσχατολογικὴ προοπτική της. Ἡ Ἀνάσταση

– διὰ τοῦ Σταυροῦ – ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο μιὰ καινούργια, τὴν ἀληθινὴ καὶ ἀπεριόριστη σημασία του – τοῦ ξαναχάρισε τὴν αἰωνιότητά του– καὶ δώρησε μιὰ καινούργια, κάτω ἀπὸ τὸ πρίσμα τῆς αἰωνιότητας, ἐνατένιση τοῦ κόσμου, τῆς ἐλπίδας καὶ τοῦ μέλλοντός του. Μ’ αὐτὴ τὴν προοπτικὴ πρέπει νὰ δοῦμε τὴν ἐλευθερία τῆς Ἀναστάσεως ποὺ νοεῖται καὶ εἶναι, πάνω καὶ πέρα ἀπὸ τὴν αὐθαιρεσία ἡ ὁποία καταντᾶ ἀπεριόριστος δεσποτισμός, ἀπὸ τὶς ἀτομικὲς ἐλευθερίες οἱ ὁποῖες καταντοῦν στὸν ἐγωκεντρισμὸ καὶ στὴν ἀντικοινωνικότητα, ἀπὸ τὴ μονομερὴ ἢ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ἐλευθερία ἡ ὁποία καταντᾶ σύστημα ἐξουσίας ἢ τυραννία. Ὁ ἄνθρωπος τῆς χριστιανικῆς ἐποχῆς, ποὺ ἀρχίζει μὲ τὴν Ἀνάσταση, ἡ ὁποία ἀποκαθιστᾶ τὴν πληρότητα τοῦ νοήματος τοῦ κόσμου, τῆς ἱστορίας καὶ τοῦ ἀνθρώπου, ἀποκτᾶ μιὰ εὐρύτερη καὶ σημαντικότερη ἔννοια τῆς ἐλευθερίας, ὅταν ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἴδια ἡ ζωή, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ μὴ φοβᾶται πιὰ μπροστὰ στὸ ἀπεριόριστο περιεχόμενο τῆς ζωῆς. Ἀκριβῶς ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τοὺς νεκρούς, εἶναι ἐκείνη ποὺ ἀνοίγει μπροστὰ στὸν ἄνθρωπο τὶς προοπτικές, τὸν εἰσάγει στὴν κατεξοχὴν ἐλευθερία, ποὺ εἶναι τὸ «μεγάλο μυστήριο στὴ καρδιὰ τοῦ ὄντος», ἡ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ποιότητα τῆς ζωῆς. Ἂς ἔρθουμε σ’ ὁρισμένες συγκεκριμένες πλευρές – θεωρήσεις τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ ἀνοίγματος πρὸς τὸ μέλλον, δηλαδὴ τῆς ἐλπίδας, ὅπως μᾶς τὶς ἀποκαλύπτει ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε ἄνθρωποι – χριστιανοὶ χωρὶς τὴν ὑπέρβαση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τοῦ ἀτομισμοῦ μας, τὴν ὑπέρβαση τῶν ὁρίων τῶν δυνάμεων καὶ τῶν δυνατοτήτων μας, ἐκείνων ποὺ συνήθως ἀποκαλοῦμε λογικά, θετικά, ἀσφαλῆ, σχετικά, αὐτονόητα καὶ αὐτόνομα. Ἡ Ἀνάσταση μᾶς μαθαίνει τὶς ὑπερβάσεις – τὰ ξεσπάσματα αὐτῶν τῶν κλειστῶν – ὁριζοντίων ἐπιπέδων, τῆς κυκλικῆς – στατικῆς ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς.

Καὶ συγχρόνως μᾶς ἀνοίγει στὶς προσωπικές, δηλαδὴ στὶς πραγματικὲς καὶ ἄπειρες δυνατότητες τοῦ ἀνθρώπου, ἐκείνου βέβαια ποὺ μὲ τὸ Βάπτισμα στὸ θάνατο καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔχει ἑνωθεῖ μ’ Αὐτὸν καὶ τὴν Ἐκκλησία του, κατέχει βέβαιη τὴ χριστιανικὴ ὕπαρξη καὶ τὴν αἰωνιότητά της. Ἡ Ἀνάσταση ἀνοίγει ρωγμὲς σ’ ὅλα τὰ ὅριά μας

καὶ στοὺς κύκλους μας, στὶς εἰκόνες καὶ στοὺς μύθους μας, στοὺς ἀνθρώπινους ὁρισμοὺς καὶ περιορισμοὺς καὶ γίνεται ἡ ὁδὸς τῆς ἐπιστροφῆς καὶ ἡ εἴσοδός μας στὸ μεταμορφωμένο κόσμο τοῦ Θεοῦ, ὅπου κοινωνοῦμε τὴ θεανθρώπινη πληρότητα καὶ θεωροῦμε θεανθρώπινη ὅλη τὴν πραγματικότητα. Ἡ Ἀνάσταση (τὸ Πάσχα) ἐκφράζεται μὲ τὶς ἔννοιες «ὑπέρβαση» καὶ «διάβαση». Σὰν ὑπέρβαση σημαίνει πὼς ἀφοῦ ὁ κόσμος βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἀδικία εἶναι καταδικασμένος στὴν καταστροφή. Ὁ Θεὸς ὅμως φείδεται ἐκείνων ποὺ εἶναι σφραγισμένοι μὲ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Σὰν διάβαση, ἔχει τὴν ἔννοια τῆς ἀπελευθερώσεως ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ φόβου, τοῦ θανάτου, τοῦ ψεύδους, τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ κακοῦ. Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ σημαίνει ἔτσι τὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία. Ἡ ἁγιότητα τοῦ ἀνθρώπου, ἡ αὐτοσυνειδησία καὶ αὐθεντικότητά του συνδέει τὴν ἐνάρετη πράξη μὲ τὴν ἀγαθὴ συνείδηση. Καὶ ὁ Θεὸς ἐκεῖνο ποὺ ζητᾶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν εἶναι ἁπλῶς ὁ ἀκτιβισμός, τὸ ἄγχος τῶν πράξεων, ἀλλὰ ἡ ἀληθινὴ ἐλευθερία μας ποὺ ἀποκορυφώνεται στὴν διόρθωση τῆς ψυχῆς μας, στὸν ἁγιασμὸ τοῦ σώματός μας, καὶ ποὺ ἀνακεφαλαιώνεται στὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς μας ( Ἰσαὰκ ὁ Σύρος). Ὅλα αὐτὰ σημαίνουν πὼς ὁ ἄνθρωπος εἶναι πιὸ γενικὸς ἀπὸ τὴ ζωὴ κι ἀπὸ τὶς πράξεις του, εἶναι σὰν νὰ ἔχει προβλεφθεῖ γιὰ περισσότερα ἐνδεχόμενα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μπορεῖ νὰ γνωρίσει. Καὶ πὼς καμμιὰ ἱστορικὴ πραγματικότητα δὲ μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ σὰν ἔσχατος σκοπός.

Ἀλλὰ τὴν προσοχή μας ὀφείλουμε νὰ συγκεντρώσουμε στὸ γεγονὸς πὼς ἡ Ἀνάσταση εἶναι πάνω ἀπ’ ὅλα ρωγμὴ στὸ ἔσχατο καὶ κατεξοχὴν ὅριό μας, ἀπάντηση στὸ μεγαλύτερο πρόβλημα καὶ τὴ μεγαλύτερη τραγωδία μας, ποὺ εἶναι ὁ θάνατος. Πρόκειται γιὰ τὴν παραφύσιν πραγματικότητα ποὺ ἐπεισάγεται μὲ τὴν ἀνθρώπινη θέληση, καὶ τὴν παράχρηση τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας στὸν κόσμο γιὰ ν’ ἀποτελέσει στὸ ἑξῆς τὴν πιὸ φρικτὴ καὶ τὴν πιὸ σκοτεινὴ δουλεία τοῦ πλάσματος καὶ τῶν κτισμάτων. Πρόκειται γιὰ τὸ χωρισμὸ ἀπὸ τὸν Θεό, τὴν ἄρνηση τῆς θείας φιλίας καὶ κοινωνίας, στὴν ὁποία τελειώνεται ἡ ἐλευθερία μας, καὶ τὴν ἔκπτωση τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἑτερονομία καὶ τὴν κατάσταση τῆς φρίκης, στὴ δουλεία τῆς φθορᾶς καὶ τῆς θνητότητας στὴν ὁποία καταντᾶ ἡ αὐθάδης ἀλλοτρίωσή μας ἀπὸ τὸ Θεό. Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἀκριβῶς ἡ ὑπέρβαση αὐτῆς τῆς παράλογης ἐκπτώσεως, εἶναι δηλαδὴ κοίταγμα κατάματα τοῦ θανάτου. Χωρὶς τὸ θάνατο τοῦ θανάτου, τὸ χριστιανικὸ Εὐαγγέλιο θὰ παρέμενε στὸ χῶρο τῶν ἀνθρωπίνων ἰδεολογιῶν ἢ τῶν κούφιων ἐλπίδων καὶ δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ μιλούσαμε γιὰ νόημα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ἢ γιὰ ἀνθρώπινη ἐλευθερία. Χωρὶς τὸν θάνατο τοῦ θανάτου, αὐτοῦ τοῦ πρώτου καὶ ἔσχατου ἐχθροῦ τοῦ ἀνθρώπου, ὅλος ὁ χριστιανισμὸς εἶναι οὐσιαστικὰ ἀκατανόητος καὶ ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη παραμένει ἕνας ἀπόλυτος παραλογισμός, γιατὶ ὁ θάνατος συνιστᾶ ἀπόρριψη αὐτῆς τῆς ὑπάρξεως στὴν πληρότητα τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἐλευθερίας της, τοῦ νοήματος καὶ τῆς προοπτικῆς της.

Ἀπὸ τὸ θάνατο δὲ μᾶς σώζει ἡ σκέψη καὶ ἡ φιλοσοφία, μὲ τὴν ἀπροσδιόριστη ἀναφορά της στὴ λεγόμενη ἀθανασία τῆς ψυχῆς, ἢ τὴν κατασκευὴ ἰδεολογιῶν καὶ θεωριῶν. Ὁ ἄνθρωπος διάλεξε τὸν θάνατο, ἀλλὰ ἡ πλάνη καὶ ἡ τραγωδία του εἶναι τὸ πὼς δὲ μπορεῖ ν’ ἀπαλλαγῆ

ἀπὸ τὴ θλίψη αὐτῆς τῆς ἐκλογῆς. Μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾍδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν...» (Τροπάριο ἀπὸ τὸν κανόνα τοῦ Πάσχα). Ἀντὶ ἄλλης ἀνεξαρτησίας καὶ ἐλευθερίας, ὁ Χριστὸς ἔφερε στοὺς ἀνθρώπους τὸ προνόμιο τῆς σωτηρίας, τὸ Εὐαγγέλιο τῆς αἰώνιας ζωῆς καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ἔφερε τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸ θάνατο καὶ ἐγκαινίασε τὴν κοινωνία τῆς ἀγάπης καὶ τὴν αἰώνια ζωή (π. Γ. Φλωρόφσκυ). Γιατὶ ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος εἶναι ἡ ἄρνηση καὶ ἡ ἀτίμωση τῆς ἐλευθερίας, ποὺ ἔπαψε νὰ εἶναι πορεία πρὸς τὸ Θεὸ καὶ κοινωνία μὲ Αὐτόν. Ἂν διὰ τῆς ἁμαρτίας ἐκλέγουμε τὸ θάνατο, τοῦτο σημαίνει ἀποτυχία τῆς ἐλευθερίας, ἀπώλεια τῆς ἀθανασίας ποὺ συνιστᾶ τὴν οὐσία τῆς ζωῆς.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, πρόδρομος τῆς ἀναστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, ἀποκάλυψε πὼς τὸ κέντρο τῆς ζωῆς καὶ τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι ὁ θάνατος – κέντρο μόνο τῆς κολάσεως καὶ τοῦ ᾍδη – ἀλλὰ ἡ αἰώνια ζωή, ἡ ἀπεριόριστη δυνατότητα τῆς ἄφθαρτης ζωῆς, ποὺ συνιστᾶ τὸ νόημα τῆς δημιουργημένης πραγματικότητας στὴν ἀρχέγονη καὶ ἀποκατεστημένη πληρότητά της. Μὲ τὴν Ἀνάσταση, ποὺ εἶναι ἡ ἄνοιξη καὶ ἡ ἀρχὴ μιᾶς νέας δημιουργίας (Εὐσέβιος Καισάρειας), «ἦλθεν ἡ τῆς ζωῆς βασιλεία καὶ κατελύθη τοῦ θανάτου τὸ κράτος. Καὶ γέγονεν ἄλλη γέννησις, βίος ἕτερος, ἄλλο εἶδος ζωῆς, αὐτῆς τῆς φύσεως μεταστοιχείωσις» (Γρηγόριος ὁ Νύσσης). Μ’ αὐτὴ τὴν κοσμογονικὴ ἔννοιά της ἡ Ἀνάσταση μᾶς ἀνοίγει στὴν ἀληθινὴ προοπτικὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ζωῆς του, στὶς πραγματικὲς δυνατότητες τῆς ζωῆς τῆς πίστεως, μᾶς ἀπελευθερώνει ἀπὸ τὴ φυλακὴ τῶν ἀνθρώπινων περιορισμῶν, τῶν μηδενισμῶν καὶ τῆς ἀπογνώσεως, στὴν ὁποία βρίσκονται βυθισμένοι οἱ ἄπιστοι, ἐκεῖνοι ποὺ περπατοῦν «ἐλπίδα μὴ ἔχοντες καὶ ἄθεοι ἐν τῷ κόσμῳ».

Μόνο μὲ τὸν τρόπο τῆς ἐλευθερίας τῆς Ἀναστάσεως μποροῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὴν ὀρθόδοξη παράδοση γιὰ τὴ «μνήμη» ἢ τὴν ἀδιάλειπτη «μελέτη» τοῦ θανάτου. Γιατὶ πρόκειται ὄχι γιὰ κάποιο ψυχολογικὸ πάθος, ἀλλὰ γιὰ δυναμικὸ τρόπο ζωῆς, ποὺ θραύει τὰ ὅρια τῆς χρονικῆς περατότητας τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀνοίγεται στὴ νήψη καὶ τὴν ἐγρήγορση τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς εὐθύνης γιὰ τὴν πραγματοποίηση τοῦ αὐθεντικοῦ προορισμοῦ του. Ἡ παράδοξη αὐτὴ ἐμπειρία, μαρτυρεῖ τὴ βαθμιαία ἀπόσπαση καὶ ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴ ματαιότητα καὶ τὴ φθορὰ τῆς ἐπαναστατημένης καὶ αὐτονομημένης φύσεως καὶ τὴ μετάθεση τῆς καρδιᾶς στὰ οὐσιώδη καὶ στὰ αἰώνια (Χρ. Γιανναρᾶς). Σημαίνει τὴν εἴσοδο καὶ παραμονὴ τοῦ ἀνθρώπου στὸν ἐσχατολογικό – καινό – κόσμο τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὅπου γευόμαστε καὶ συγχρόνως ὁριζόμαστε ἀπὸ τὴ βεβαιότητα τῆς τελικῆς ἐλευθερίας, δηλαδὴ τῆς ὁριστικῆς νίκης πάνω στὸ θάνατο. Γιατὶ ἡ ἀνάσταση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀνάσταση καὶ ἡ δόξα τῶν σωμάτων, χωρὶς τὴν ὁποία εἶναι ἀκατανόητος ὁ Χριστιανισμός, εἶναι ἡ τελική – ὁριστικὴ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Μόνο ἡ αἰώνια ζωή, ποὺ ἐγκαινίασε ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ κοινωνοῦμε στὴν Ἐκκλησία Του, εἶναι ἡ πατρίδα τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας ( Ἰσαὰκ ὁ Σύρος).

Αὐτὴ ἡ προοπτικὴ τῆς ἐλευθερίας μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ κατανοήσουμε πὼς ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ νέα δυναμικὴ τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, ἕνα καινούργιο καὶ ἄφθαρτο περιεχόμενο πίστεως, ποὺ δίνει στὸν ἄνθρωπο τῆς πίστεως, στὸ χῶρο τῆς ἱστορικῆς φάσεως τῆς ζωῆς του, τὴ δυνατότητα νὰ ὑπερνικᾶ ὅλες τὶς δυσχέρειες καὶ τοὺς κινδύνους, τοὺς φόβους καὶ τὶς ἀπειλές, τὸ μαρτύριο καὶ τὸ θάνατο. Τὸ θάνατο, ποὺ ἀποκτᾶ ἕνα χαρισματικὸ χαρακτήρα, ποὺ γίνεται σύντμηση τοῦ χρόνου γιὰ τὸ ἔσχατο ὅραμα τοῦ ἀνθρώπου : «ἡ ζωὴ ἡμῶν κέκρυπται σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ» (Κολ. 3,3). Αὐτὸ βέβαια συνεπάγεται μιὰ καινούργια – προφητικὴ στάση ζωῆς, μιὰ ἀλλαγὴ στὶς ἐκτιμήσεις γιὰ τὰ πράγματα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἀποκορυφώνεται στὴν ἀγάπη πρὸς τὸ μαρτύριο. Ἂς θυμηθοῦμε ἑκεῖνο ποὺ μὲ τὴν Ἀνάσταση συντελέστηκε στὴ ζωὴ τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ: Μετὰ τὴν Ἀνάσταση μεταβλήθηκαν σὲ μάρτυρες τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ σ’ ὅλη τὴ γῆ ἐνῷ ὁ θάνατός Του τοὺς εἶχε τρέψει σὲ φυγὴ καὶ τοὺς εἶχε διασκορπίσει, πλημμυρισμένους ἀπὸ φόβο καὶ τρόμο ἐνώπιον ἰσχυρῶν καὶ βασιλέων, χωρὶς φόβο καὶ τρόμο μπροστὰ στὴν τιμωρία καὶ στὸ θάνατο. Ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶχε σημάνει γι’ αὐτοὺς ἤδη τὴν ὑπερνίκηση τοῦ «κόσμου» μὲ τὶς ἀντίθεες δυνάμεις του, ἕνα αἴσθημα ἀπελευθερώσεως ἀπὸ τὸ ζυγὸ καὶ τὴ δουλεία μιᾶς μικροεπιχειρήσεως, ποὺ λέγεται αὐτοσυντήρηση, ἕνα αἴσθημα ἐλευθερίας μέσα στὰ πλαίσια τῆς ἀληθινῆς ἀνθρωπιᾶς τοῦ ἀνθρώπου... Ἡ Ἀνάσταση εἶναι γεγονός ἱστορικὸ καὶ σὰν τέτοιο βιώνεται καὶ ζωντανεύει μέσα μας, ὅταν γίνεται αἰσθητὸ σὰν κυριαρχία πάνω στὴ φύση καὶ στὰ ἱστορικὰ κατασκευάσματά μας, σὰν βασιλεία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πάνω στὸν κόσμο καὶ στὰ ἀνθρώπινα.

Ποιό μπορεῖ, σύμφωνα μὲ ὅσα ἀναφέρουμε νὰ εἶναι τὸ συμπέρασμά μας; Ὁ Κύριος ζεῖ κι ἐμεῖς θὰ ζήσουμε (Β΄ Κορ. 13, 4). Εἶναι Ἐκεῖνος «ποὺ στὴ χειρότερη δυστυχία μᾶς ἀνοίγει τὸ δρόμο τῆς ἐλπίδας καὶ στὸ φῶς τῆς δικῆς Του ἐλεύσεως μᾶς κάνει δυνατὸ ἕνα μέλλον: Ὅταν ἡ σκέψη μου παραπαίει, κλονισμένη ἀπὸ τὴν ἀμφιβολία, ὅταν τὸ πνεῦμα λιποψυχεῖ, ὅταν οἱ πιὸ ἔξυπνοι δὲ βλέπουν πιὸ πέρα ἀπὸ τὸ βράδυ καὶ δὲ ξέρουν τί θὰ κάνουν τὸ πρωὶ τότε, Κύριε, μοῦ στέλνεις τὴ φωτεινή Σου σιγουριά: Ἐσὺ ὑπάρχεις κι Ἐσὺ θὰ φροντίσεις νὰ μὴν κλείσουν ὅλοι οἱ δρόμοι τοῦ Καλοῦ» (Ἀ. Σολζενίτσυν). Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἐλπίδα μας γιὰ τὸ μέλλον, γιατὶ εἶναι ἡ δημιουργικὴ ζωή, ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ μέσα μας, ἡ

ὑπέρβαση τῶν ὁρίων τῆς φύσεως, τῆς μεταβλητότητας τῶν ἱστορικῶν δεδομένων, τῆς πικρίας τῆς ἀποτυχίας καὶ τῆς ἀπογνώσεως, ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν σάρκα, τὴ ζωὴ ἐν σαρκί, ποὺ εἶναι δουλεία στὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο. Πῶς νὰ μὴν πιστεύω στὴν Ἀνάσταση (τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴ δική μου) ὅταν καὶ οἱ δυὸ ἀναφαίνονται καὶ λουλουδιάζουν σὰν μπουμπούκια τὴν ἄνοιξη, στὰ αἰώνια Πάσχα, αὐτὴ τὴν ἀγαλλίαση τοῦ καινούργιου σχεδίου καὶ τῆς πράξεως, αὐτὴ τὴν ἀτελεύτητη νεότητα τῆς ἀγάπης, αὐτὴ τὴν ἔκσταση τῆς δημιουργίας; Πῶς νὰ μὴν ὑμνῶ ὁλόχαρα αὐτὸ τὸ Θεὸ τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ θανάτου, αὐτὸν τὸν Χριστὸ τῶν Μακαρισμῶν, τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως; Πῶς ἡ Ἐκκλησία, ποὺ στὴν καρδιά της φέρνει τὸ ἱερό, τὸ καινό, τὸ μυστικό, τὸ πανσεβάσμιο, τὸ ἄμωμο, τὸ τερπνό, τὸ αἰώνιο Πάσχα – τὸ Πάσχα «Χριστὸς ὁ λυτρωτής» – νὰ μὴ χορεύη καὶ νὰ μὴ ψάλλη, νὰ μὴν πορεύεται ὑμνώντας τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου της; «Τὴν ἐκ νεκρῶν σου Ἀνάστασιν δοξολογοῦμεν Χριστέ, δι’ ἧς ἠλευθέρωσας Ἀδαμιαῖον γένος, ἐκ τῆς τοῦ ᾍδου τυραννίδος» καὶ ἐδωρήσω τῷ κόσμῳ ὡς Θεός, ζωὴν αἰώνιον, καὶ τὸ μέγα ἔλεος» (Ἀναστάσιμο στιχηρό). Ἡ Ἀνάσταση εἶναι τὸ κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας, γιατὶ εἶναι ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὴ φθορά, τὸ θάνατο καὶ τὸν Άδη καὶ συγχρόνως ἡ ἀπαρχὴ τῆς νέας ζωῆς, τῆς «ὄγδοης ἡμέρας τῆς δημιουργίας», τῆς ἀτελεύτητης

βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ δυνατότητα τῆς ἐλευθερίας ὅλης τῆς κτίσεως καὶ τῆς μεταμορφώσεώς της σὲ Βασιλεία, ὅπου «ὁ Θεὸς τὰ πάντα ἐν πᾶσι» (Α΄ Κορ. 15, 28).

ΕΠΙ ΤΗι ΕΟΡΤΗι ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2009

Ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾱς ἀναφέρει τό γεγονός τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στήν ἱστορική του διάσταση, πού ὅμως τό συνδέει καί μέ ἄμεσο τρόπο μέ τό μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ.

Ὁ χαιρετισμός τοῦ Ἀρχαγγέλου εἶναι πολύ χαρακτηριστικός : «Χαῖρε, Κεχαριτωμένη΄ ὁ Κύριος μετά σοῦ». στήν ἀραμαϊκή γλῶσσα ὁ χαιρετισμός ἐκφράζεται μέ τόν «ἀσπασμό», πού σημαίνει τήν ἐπικοινωνία τῶν ἀνθρώπων στό ἐπίπεδο τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης. Ἡ παρουσία τῆς χαρᾶς στήν Παναγία εἶναι ἔκφραση τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, πού τήν ἔχει ἂγκαλιάσει καί μαζί της ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα. Ἡ Παρθένος Μαρία εἶναι Κεχαριτωμένη, γιατί ὁ Κύριος εἶναι μαζί της.

Ἡ πληρότητα τῆς Παναγίας σέ μιά τέτοια ἐτοιμασία γιά τήν φιλοξενία τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ φαίνεται ἐκ τοῦ ὅτι ὁ Ἀρχάγγελος τήν χαρακτηρίζει «εὐλογημένη ἐν γυναιξίν». Μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ φανερώνεται ὁ καλός (= εὐ -) λόγος (= σκοπός) τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, πού ἐκφράζεται μέ τήν Παναγία.

Ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς σημειώνει ὅτι ἡ Παρθένος Μαρία «διεταράχθη ἐπί τῷ λόγῳ αὐτοῦ». Ὅταν ἄκουσε τά ἐπαινετικά λόγια τοῦ Ἀρχαγγέλου δέν μποροῦσε νά φαντασθεῖ ὅτι προορίζονται γι’ αὐτήν λόγῳ τῆς ταπεινῆς ἰδέας, πού εἴχε γιά τόν ἑαυτό της. Ἄν ἦταν ὑπερήφανη καί ματαιόδοξη τότε θά κολακευόταν μέ τόν χαιρετισμό καί ἀμέσος θά δεχόταν τό περιεχόμενό του.

Ἡ ταπείνωση ὅμως τῆς Παναγίας εἶναι χαρακτηριστική, γι’ αὐτό καί δοκιμάζει ἀμηχανία, ὅταν ἀκούει τόν ἔπαινο τοῦ Ἀρχαγγέλου, γι’ αὐτό καί «διελογίζετο», δηλαδή σκεπτόταν μέσα της τό βαθύτερο νόημα τοῦ χαιρετισμοῦ στό πρόσωπό της.

Ὁ Ἀρχάγγελος διαβεβαιώνει τήν Παναγία ὅτι «εὗρε χάριν παρά τῷ Θεῷ» καί γι’ αὐτό ὁ φόβος δέν μπορεῖ νά ἔχει θέση στήν καρδιά της. Ἡ Παναγία δέν μπορούσε εὔκολα νά ἀποδεχθεῖ καί νά συμβιβάσει τήν ταπεινότητά της μέ τό ὅτι βρῆκε τήν Χάρη, τήν εὐμένεια, τήν εὐαρέσκεια στό πρόσωπό της. Ἡ Χάρη ὅμως τοῦ Θεοῦ ἄρχισε νά ἐπενεργεῖ στήν καρδιά τῆς Παναγίας, γιατί ἡ ὕπαρξή της ἦταν πάντα ἀνοικτή στήν ἀγάπη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Τό ἀποτέλεσμα ἀπό τήν ἐπίσκεψη τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ στήν Παναγία ἐκφράζεται μέ τήν «ἐν γαστρί σύλληψη τοῦ πρό πάντων τῶν αἰώνων ὑπάρχοντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ», πού φανερώνεται ἐν χρόνῳ στόν κόσμο καί ὡς Υἱός τῆς Παρθένου. Τό ὅνομα Ἰησοῦς φανερώνει τό ὀντολογικό περιεχόμενο τῆς ὑπάρξεως τοῦ Κυρίου, πού εἶναι ἀκριβῶς ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου προερχομένη ἀπό τόν Θεό καί Σωτῆρα.

Ὁ Ἀρχάγγελος ἀποκαλύπτει στήν Παναγία τά γνωρίσματα τοῦ Ἰησοῦ :

Θά εἶναι μέγας καί Υἱός τοῦ Ὑψίστου. Ἡ μεγαλωσύνη Του ἐκπηγάζει ἀπό τήν δημιουργικότητα τῆς θείας Δεσποτείας Του, πού ὅμως ἐκφράζει τήν ὑπερβολή τῆς ἀγάπης Του γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ πρό αἰώνων Θεός Λόγος ἦτο Υἱός τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ, «Ἐπεί δέ ἐσαρκώθη καί ἐφανερώθη ἐν σαρκί, τότε δέ καί ἐκλήθη Υἱός Ὑψίστου, ὁ φαινόμενος καί τά θαύματα ποιῶν» (Θεοφύλακτος Ἀχρίδος).

Ὁ Θεός θά τοῦ δώσει τόν θρόνον τοῦ Δαβίδ, ὡς προερχόμενος ἐξ’ αὐτοῦ διά τῆς Παρθένου. Ἡ βασιλεία εἶναι θεία καί πνευματική «εἰς αἰῶνας αἰῶνος», γιατί ἡ προσφορά τῆς ἀγάπης Του χαρακτηρίζει τήν βασιλική ἰδιότητά Του.

Ἡ βασιλεία Του θά εἶναι αἰώνια, γιατί χαρακτηρίζεται ἀπό τήν αἰώνια συνύπαρξη τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἀνθρώπους στήν ἀτελείωτη κοινωνία τῆς ἂγάπης Του.

Ἡ Παναγία αἰσθάνεται πώς τό μήνυμα τοῦ Ἀρχαγγέλου κινεῖται σ’ ἕνα ὑπέρτερο καί ἀκατανόητο γιά τήν ἀνθρώπινη διάνοια ἐπίπεδο, γι’ αὐτό καί προβάλλει αὐτή τήν διάκριση μέ τό : «πῶς ἔσται μοι τοῦτο, ἐπεί ἄνδρα οὐ γιγνώσκω;» Ἡ Παναγία δέν ἀμφιβάλει γιά τό γεγονός, ἀλλά ζητεῖ νά μάθει τόν τρόπο, πού ὑπερυψοῦται ὁ ἄνθρωπος στό ἐπίπεδο τῆς θαυματουργίας τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Ἀρχάγγελος ἀποκρίνεται ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα θά σκηνώσει στήν ὕπαρξή τῆς Παναγίας καί ἡ δύναμη τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ Πατρός θά τήν ἐπισκιάσει, ὥστε τό «γεννώμενον» (= τό γεννηθέν βρέφος) «κληθήσεται Υἱός τοῦ Θεοῦ». Ἔχουμε τήν ἐμφανῆ παρουσία καί ἐνέργεια τῆς Ἁγίας Τριάδος, πού φανερώνει διά τοῦ Κυρίου ὅτι ἡ προσφερόμενη σωτηρία εἶναι ἕργο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἡ ὑψίστη αὐτή προσφορά τοῦ Θεοῦ ἔπρεπε νά γίνει ἀποδεκτή μέ τήν ἐλεύθερη συγκατάθεση τῆς Παναγίας. Ἔτσι ἡ παρθένος Μαρία σέ πλήρη κατάσταση ἐλευθερίας δίνει τήν θετική της ἀπάντηση στή βουλή τοῦ Θεοῦ : «Ἰδού ἡ δούλη τοῦ Κυρίου΄ Γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα σου». Αὐτό τό «γένοιτο» τῆς Παναγίας τήν ἐξυψώνει στό ἐπίπεδο τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτό καί γίνεται ὁ μοναδικός καί ἀναντικατάστατος συνεργός τοῦ Θεοῦ στό μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος ὀνομάζει τόν Εὐαγγελισμό «ἑορτή τῆς ρίζης» μέ τήν ἔννοια τῆς ἀρχῆς, πού ἐγκαινιάζει τόν νέο αἰώνα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου. «Ῥάβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἱεσσαί καί ἄνθος ἐξ αὐτῆς Χριστέ, ἐκ τῆς Παρθένου ἀνεβλάστησας . . .» (Καταβασία Χριστουγέννων). Ἡ Παναγιά εἶναι ἡ ρίζα, ἀπ’ ὅπου ἐνηνθρώπησεν ὁ Χριστός, εἶναι τό ὁρατό σημεῖο τῆς θαυματουργῆς ἀοράτου γεννήσεως. Ἡ ἀπάντηση τῆς Παναγίας στόν Ἀρχάγγελο εἶναι ἡ ρίζα, πού τροφοδοτεῖ τούς ἀνθρώπους.

Ἡ Παναγία δέν εἶναι μόνο ἡ «Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν» καί «τιμιωτέρα καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ», ἀλλά εἶναι καί Μητέρα ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ἡ Παναγία εἶναι τό πλήρωμα τοῦ χρόνου καί τῶν καιρῶν. Ὁ Θεός περίμενε μέσα στή διαδρομή τῆς ἱστορίας τήν ἀπόλυτα καθαρή καί ταπεινή κόρη Μαριάμ γιά νά βοηθήσει καί σώσει τήν ἀνθρωπότητα.

Ὅταν λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος : «Ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν Μονογεννῆ γενόμενον ἐκ γυναικός . . .», ὑπογραμμίζει ὅτι τό πλήρωμα τοῦ χρόνου εἶναι ἡ Παναγία. Ἡ Παναγία πραγματοποιεῖ τό σωτηριῶδες σχέδιο τοῦ Θεοῦ μέ τόν ἄνθρωπο. Τά λειτουργικά ὀνόματα τῆς Παρθένου Μαρίας ἐκφράζουν τό τέλειο πλήρωμά της. Εἶναι «ἡ θύρα τοῦ οὐρανοῦ, ἡ ἀρχή τῆς Βασιλείας, ὁ οὐρανός, ὁ ναός τῆς Θεότητος, ἡ θύρα τῆς σωτηρίας μας».

Ἡ Παναγία δίνοντας τήν σάρκα της στόν Χριστό ἔγινε καί ἡ Μητέρα Του «σύναιμη» μέ Αὐτόν. Ἡ Παναγία ἔδωσε τήν σάρκα της στόν Χριστό καί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν μέτοχοι τῆς θείας φύσεως τοῦ Κυρίου. Ὁ Χριστός εἶναι «ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή» καί ἡ Παναγία εἶναι ἡ θύρα τῆς σωτηρίας, εἶναι ἡ Πρώτη, πού προηγεῖται ἀπό τήν ἀνθρωπότητα καί ὅλοι οἱ ἄλλοι τήν ἀκολουθοῦμε.

Ἡ Παναγία εἶναι τό μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο καί τοῦ κόσμου στόν Θεό. Ἡ Παναγία ἀξιώθηκε νά μετάσχει στή ζωή τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἡ βουλή τοῦ - Πατρός ἐνεργεῖται διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί σαρκοποιεῖται ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός λέγει : «Δικαίως καί ἀληθῶς, Θεοτόκον τήν Ἁγίαν Μαρίαν ὀνομάζομεν, τοῦτο γάρ τό ὄνομα ἅπαν τό μυστήριον τῆς οἰκονομίας συνίστησιν». Καί ὁ Ἅγιος Γριγόριος ὁ Θεολόγος ὑπογραμμίζει : «Εἴ τις οὐ Θεοτόκον «ὁμολογεῖ τήν Ἁγίαν Παρθένον χωρίς ἐστίν τῆς Θεότητος».

Ἡ Θεοτόκος ἐκπροσωπεῖ ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος καί εἶναι τό πρῶτο κτίσμα, πού ἐκπλήρωσε τόν προορισμό της σέ πληρότητα ἀπό αὐτή ἀκόμη τήν παροῦσα ζωή. Ἡ Παναγία μέ τήν Γέννηση τοῦ Κυρίου ἐξασφαλίζει γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους : Τήν σωτηρία, δηλ. τήν κοινωνία τοῦ Θεοῦ μέ τούς ἀνθρώπους, ὅπου μετέχει ἡ ἑνότητα ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ὅλα τά ἔθνη ἑνώθηκαν καί ἀποκατεστάθηκαν ἐν Χριστῷ, ὥστε νά ἔχουν τήν δυνατότητα νά ἀπαντήσουν θετικά στήν ἐν Χριστῷ σωτηρία.

Ὁ Χριστός διά τῆς Θεοτόκου ἔσπασε τήν ἁλυσίδα, ὡς συνέχεια τῆς ἀμαρτίας λόγῳ τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου στήν ἁμαρτία καί λόγῳ τῆς μιᾶς ἑνιαίας ἀνθρωπίνης φύσεως. Ὁ Χριστός ἔσπασε τήν συνέχεια τῆς ἁμαρτίας, πού κληρονομεῖται μέ τόν τρόπο τῆς μεταπτωτικῆς γεννήσεως τῶν ἀνθρώπων, γιατί «οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδέ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδέ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθη πρό πάντων τῶν αἰώνων» καί «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρωπήσας» (Σύμβολο Πίστεως).

Ἡ Παναγία προσέφερε στόν Χριστό τήν σάρκα της ὄχι μηχανικά καί ἐξωτερικά, ἀλλά μέσα ἀπό τήν σωστή καί καθαρή λειτουργία τῆς ψυχοσωματικῆς ὑπάρξεώς της. Ἡ φυσική ζωή, τό αἷμα της διαποτίσθηκε καί ταυτίσθηκε μέ τήν ζωή τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου. Ὁ Κύριος ἀνετράφη μέ τήν δική της σάρκα καί τό αἷμα της. «Γάλακτι ἐξέθρεψας, νεύματι τόν τρέφοντα» (Ἀκάθιστος Ὕμνος), ὅπως ἀκριβῶς ἡ δική της ὕπαρξη καί ζωή ταυτίσθηκε μέ τήν ζωή τοῦ Ἀκτίστου Θεοῦ Λόγου. Γι’ αὐτό στήν Παναγία συντελεῖται ἡ ἀνακαίνιση σύμπαντος τοῦ κόσμου μέ τήν ἀδιάκοπη μεσιτεία της.

Ἡ Χάρις της καί ἡ Προστασία της εἴθε σήμερα στούς δυσχειμέρους καιρούς νά εὐλογῇ τήν μαρτυρική μας πατρίδα πού γιορτάζουμε τήν παλλιγγενεσία της καί νά ἐνισχύῃ τά φιλόθεα παιδιά της.

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΥΜΝΑΣΙΩΝ & ΛΥΚΕΙΩΝ

Δὲν ἔχουν περάσει πολλὲς ἡμέρες ἀπὸ τότε ποὺ σᾶς εἶδα στοὺς δρόμους τῆς πόλης μας νὰ πορεύεστε μὲ πρόσωπα θυμωμένα, μὲ γροθιὲς σφιγμένες καὶ μὲ μάτια ὑγρά. Ἦταν ὁ χαμὸς ἑνὸς συμμαθητὴ σας, τοῦ Ἀλέξη, ἡ ἀφορμὴ ποὺ σᾶς ἔσπρωξε σὲ μία τέτοια καθολικὴ διαμαρτυρία. Ἦταν ὅμως καὶ κάτι ἀκόμα, κάτι βαθύτερο καὶ ἀπαιτητικό, κάτι γνήσια νεανικό: ἡ λαχτάρα σας γιὰ ἕναν κόσμο φωτεινό.

Κι εἶναι ἀλήθεια πὼς καλεῖστε νὰ ζήσετε σ’ ἕνα κόσμο σκληρὸ καὶ ἄδικο, σ’ ἕνα κόσμο ὅπου ὁ πόνος καὶ ἡ δυστυχία ἐπικρατοῦν, σὲ ἕνα κόσμο ὅπου τὸ ἀγαθὸ καὶ ἡ ὀμορφιὰ ἐξοβελίζονται συστηματικά.

Ἕναν τέτοιο κόσμο θέλετε νὰ ἀλλάξετε καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ σᾶς μεμφθεῖ γιὰ αὐτό. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἀξίζει νὰ σᾶς προβληματίσει εἶναι οἱ τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους μπορεῖ νὰ ἐπέλθει μία ἀληθινὴ ἀλλαγή.

Ἀναζητώντας τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους ὁ κόσμος μπορεῖ νὰ ἀναγεννηθεῖ σᾶς παρακαλῶ νὰ ὁδηγήσετε τὴν σκέψη σας πρὸς τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει ὡς προστάτες τῆς Παιδείας, τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχες, τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Γρηγόριο τὸν Θεολόγο καὶ τὸν Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο. Ἴσως σᾶς φανεῖ παράξενο ἀλλὰ ἡ ζωή τους ὁλόκληρη ἀποτέλεσε μία προσπάθεια ἀλλαγῆς τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Ἐπιτρέψτε μου νὰ σᾶς διηγηθῶ τρία περιστατικὰ ἀπὸ τὴν ζωή τους, τὰ ὁποῖα μαρτυροῦν τρόπους ἀναγέννησης τῆς οἰκουμένης.

Ὁ Μέγας Βασίλειος ἔζησε σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ εἶχε ἐπικρατήσει σὲ ὅλη τὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Ὁ Αὐτοκράτορας Οὐάλης μὲ κάθε μέσο προσπαθοῦσε νὰ ἐπιβάλλει τὴν αἵρεση. Στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας ὁ ἐπίσκοπος Βασίλειος εἶχε γίνει τὸ σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς ἀντίστασης τῶν Ὀρθοδόξων στὸν Ἀρειανισμό. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ὁ αὐτοκράτορας ἔστειλε τὸν ἔπαρχο Μόδεστο συνοδευόμενο ἀπὸ στρατό, γιὰ νὰ ἀναγκάσει τὸν ἐπίσκοπο νὰ ὑποταγεῖ στὶς βουλές του. Ὁ Μόδεστος ὁδηγεῖ τὸν Μέγα Βασίλειο στὸ διοικητήριο καὶ ἐκεῖ προσπαθεῖ νὰ ὑποτάξει τὸν ἐπίσκοπο σὲ μία δημόσια «ἐξέταση». Ἡ πρακτικὴ τοῦ τρόμου ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλει δὲν ἔχει ἀποτελέσματα καὶ ἀναγκάζεται νὰ χρησιμοποιήσει ὡς ἔσχατο μέσο, τὴν ἀπειλή. Ὅμως καὶ αὐτὴ δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ ἐπιφέρει ἀποτελέσματα καὶ τότε ὁ Μόδεστος ρωτᾶ: «Δὲν φοβᾶσαι, λοιπόν, τὴν ἐξουσία μου; Μπορῶ νὰ προχωρήσω σὲ δήμευση τῆς περιουσίας σου, νὰ σὲ ὁδηγήσω στὴν ἐξορία, νὰ σὲ βασανίσω, μπορῶ ἀκόμα καὶ νὰ σὲ θανατώσω». Κι ὁ Μέγας Βασίλειος ἀποκρίνεται: «Δὲν φοβᾶμαι τὴν δήμευση γιατὶ δὲν ἔχω τίποτα, δὲν φοβᾶμαι τὴν ἐξορία γιατὶ δὲν ἔχω τόπο δικό μου, δὲν φοβᾶμαι τὰ βασανιστήρια καὶ τὸν θάνατο, γιατὶ αὐτὰ τὰ καθαγίασε ὁ Χριστός».

Ἂν θέλετε εἰλικρινὰ νὰ ἀλλάξετε τὸν κόσμο, ἀκοῦστε τί πρόταση ζωῆς κομίζει ὁ Μέγας Βασίλειος: μὴν κάνετε ὄνειρα ποὺ θεμελιώνονται στὴν καριέρα καὶ στὸ χρῆμα, μὴ βλέπετε τὰ πάντα γύρω σας κτητικά, μὴ διστάζετε νὰ ὁμολογήσετε τὴν ἀλήθεια, μὴ φοβάστε νὰ πληρώσετε τὸ προσωπικὸ κόστος ποὺ συνοδεύει τὴν ὁμολογία αὐτή, καὶ τότε ὁ κόσμος σίγουρα θὰ ἀλλάξει.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς κλήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη σὲ μία ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία οἱ Ἀρειανοὶ εἶχαν καταφέρει νὰ ἐπικρατήσουν στὴν πρωτεύουσα τῆς αὐτοκρατορίας. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος καταφέρνει μέσα ἀπὸ πολὺ δύσκολες συνθῆκες νὰ ἀναστήσει τὴν Ὀρθοδοξία στὸ κέντρο τῆς Βασιλεύουσας. Τὸ ἔργο του κορυφώνεται κατὰ τὴν σύγκληση στὴν Κωνσταντινούπολη τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἐκεῖ ὁ θεολογικός του λόγος ἔρχεται νὰ δώσει ἀπαντήσεις στὰ καίρια θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τὴν Ἐκκλησία. Ὅμως παρὰ τὴν τεράστιά του προσφορά, κάποιοι ἐπίσκοποι τολμοῦν νὰ ἀμφισβητήσουν τὸ πρόσωπο τοῦ Γρηγορίου. Ὑποστηρίζουν ὅτι δὲν ἀνέβηκε μὲ τρόπο κανονικὸ στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ εἶναι πρόεδρος τῆς Συνόδου. Ὅλοι περιμένουν τὴν ἀντίδραση τοῦ Ἱεράρχη στὴν ἄδικη αὐτὴ ἐπίθεση. Ὁ ἅγιος ἀπευθύνθηκε πρὸς τοὺς ὑποστηρικτὲς καὶ τοὺς ἐπικριτές του λέγοντας: «Πατέρες ἱεροί, συναχθήκατε δῶ γιὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὑψωθῆτε μὲ τὴν ψυχὴ στὰ ὑψηλά. Καὶ μὴ στενοχωριέστε γιὰ τὴ δική μου θέση... ἂν θά ‘μαι πρῶτος ἢ ἂν θά ‘μαι τελευταῖος... δὲν ἔχει σημασία. Ὁμονοῆστε σεῖς κι ἀφῆστε ἐμένα. Ναὶ ἀδελφοί μου παραιτοῦμαι, φεύγω, παραδίδω θρόνο καὶ προεδρία, ἀφοῦ ἔτσι βοηθῶ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀφοῦ ἔτσι θὰ πάψετε, πιστεύω, νὰ φιλονικεῖτε».

Ἂν θέλετε εἰλικρινὰ νὰ ἀλλάξετε τὸν κόσμο, ἀκοῦστε τί πρόταση ζωῆς κομίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: μὴν ἀγαπήσετε τὴν ἐξουσία, μὴν βλέπετε τριγύρω σας μόνο ἐχθρούς, μὴν φοβάστε τὴν κριτική, μὴν διεκδικεῖτε ρόλους πρωταγωνιστικούς, μὴ πιστεύσετε ποτὲ ὅτι εἶστε τὸ κέντρο τοῦ σύμπαντος, καὶ τότε ὁ κόσμος σίγουρα θὰ ἀλλάξει.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διακόνησε τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ λαὸς τῆς Βασιλεύουσας ἀγαποῦσε καὶ σεβόταν τὸν ποιμένα του. Ἡ ἀγάπη αὐτὴ ὁδήγησε πλῆθος ἀνθρώπων στοὺς δρόμους τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας Ἀρκάδιος ἀποφάσισε νὰ ἐξορίσει τὸν Ἅγιο Ἰωάννη γιατὶ ἀσκοῦσε ἔντονη κριτικὴ στὴν ματαιοδοξία τῆς συζύγου του Εὐδοξίας. Ἦταν ἕτοιμοι νὰ ἐμποδίσουν τὴν ἐξορία τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου, ἀπαντώντας στὴ βία τῶν ἀρχῶν μὲ βία. Ὅμως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἀπευθύνεται πρὸς τοὺς πιστοὺς λέγοντας: «Μὴν ἐμποδίζετε τὴν ἐξορία μου. Ὀφείλω ὑπακοή. Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ χυθεῖ αἷμα γιὰ μένα... Καθὼς βλέπω γιὰ μένα ὅλα τελειώνουν. Ἔτρεξα τὸ δρόμο μου καὶ ἴσως δὲν θὰ ξαναδεῖτε τὸ πρόσωπό μου. Αὐτὸ ποὺ σᾶς παρακαλῶ εἶναι μόνον τοῦτο. Κανένας ἀπὸ σᾶς νὰ μὴ πάψει νὰ ἀγαπᾶ καὶ νὰ σέβεται τὴν Ἐκκλησία. Καὶ ὁποιοσδήποτε ἔστω καὶ χωρὶς τὴ θέλησή του γίνει ἀρχιεπίσκοπος..., σκύψτε τὸ κεφάλι σας σ’ αὐτὸν σὰν νὰ ἤμουν ἐγώ. Ἔτσι θὰ ἔχετε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ».

Ἂν θέλετε εἰλικρινὰ νὰ ἀλλάξετε τὸν κόσμο, ἀκοῦστε τί πρόταση ζωῆς κομίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: μὴν ἀποδεχθεῖτε τὴν βία ὡς λύση, μὴν ἀδικήσετε ποτὲ ἀκόμα καὶ ἂν ἀδικεῖστε, μὴν ἐκμεταλλευτεῖτε τὴν ἀγάπη καὶ τὸν σεβασμὸ τῶν ἀνθρώπων, μὴν διστάσετε νὰ αὐτοπεριορίσετε τὰ δικαιώματά σας ὑπὲρ τῶν δικαιωμάτων τῶν ἀδελφῶν σας, καὶ τότε ὁ κόσμος σίγουρα θὰ ἀλλάξει.

Ὁ κόσμος ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη νὰ ἀλλάξει ἀληθινά. Ὅμως μία τέτοια μεταμόρφωση τοῦ κόσμου δὲν μπορεῖ νὰ ἔλθει ἂν δὲν ἀγωνιστεῖ ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ ἀλλάξει τὸν ἑαυτό του, νὰ νικήσει τὶς ἀδυναμίες καὶ τοὺς ἐγωισμούς του. Ἐπιδιώκουμε συχνά, νὰ ὀμορφύνουμε τὸν κόσμο αὐτό, ἐγκαταλείποντας τὸ δικό μας πρόσωπο στὴν ἀσχήμια καὶ τὴν δυσμορφία.

Ἀγωνιστεῖτε μέσα στὰ πλαίσια τοῦ σχολείου σας, μὲ τὶς μεσιτεῖες τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τῶν προστατῶν τῆς Παιδείας, μὲ τὴν βοήθεια τῶν καθηγητῶν σας, μὲ τὴν συμπαράσταση τῶν γονιῶν σας, μὲ τὴν προσευχὴ τῶν πνευματικῶν σας πατέρων, νὰ μορφωθεῖτε καὶ νὰ ὀμορφύνετε τὴν ψυχή σας, καὶ τότε ὁ κόσμος σίγουρα θὰ ἀλλάξει.

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ, ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

«Τοὺς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας», δηλαδή, τὰ τρία μεγάλα ἀστέρια τῆς Ἐκκλησίας μας γιορτάζουμε σήμερα. Ἀστέρια τῆς ἐπιστήμης, ἀστέρια τῶν γραμμάτων, ἀστέρια ποὺ μὲ τὸ γλυκό τους φῶς ζεσταίνουν τὸν ἀγώνα τῶν μαθητῶν καὶ τῶν δασκάλων ὅλης της οἰκουμένης, κι ἂς ἔχουν περάσει τόσοι αἰῶνες ἀπὸ τότε ποὺ ἔφυγαν σωματικὰ ἀπὸ τὸν κόσμο μας. Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες εἶναι κοντά μας σήμερα ὅπως καὶ τότε, ποὺ ἄλλαξαν μὲ τὸ μοναδικό τους παράδειγμα τὴ ζωὴ τῶν συνανθρώπων τους.

Πῶς ἄραγε κατάφεραν κάτι τόσο σπουδαῖο; Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ἡ ἐπιτυχία τους ξεκίνησε ἀπὸ πολὺ νωρίς. Ἀνακάλυψαν ἕνα μυστικὸ ποὺ τοὺς ἄνοιξε διάπλατα τὶς πόρτες τῆς γνώσης καὶ τῆς δημιουργίας, μυστικὸ ποὺ ἂν ὅλοι μας σήμερα ἀξιοποιούσαμε στὴν οἰκογένεια, τὸ σχολεῖο, τὴν κοινωνία μας θὰ γλυτώναμε ἀπὸ ἀμέτρητα προβλήματα. Ἀνακάλυψαν τὴν ἐγκράτεια. Παράξενη λέξη, ἀλλὰ θαυματουργή. Ἐγκράτεια ξέρετε, παιδιά μου, σημαίνει νὰ μὴ ζητῶ πολλά, νὰ ζῶ εὐτυχισμένος μὲ ὅσα χρειάζομαι, νὰ μὴ γεμίζω ἄσκοπα τὴ ζωή μου μὲ ἄγχος ἐπιθυμώντας ὅλα αὐτὰ ποὺ δὲ μοῦ εἶναι ἀπαραίτητα. Ἀπὸ τότε ποὺ ἦταν στὴ δική σας ἡλικία κατέπληξαν τοὺς δασκάλους τους γιατὶ χωρὶς ἀγωνία, ἀλλὰ μὲ εὐγνωμοσύνη στὸ Θεὸ γιὰ ὅλα ὅσα τοὺς χάριζε, ρίχτηκαν μὲ κέφι στὸν ἀγώνα τῆς γνώσης. Ἀγάπησαν τοὺς συμμαθητές τους, δημιούργησαν ἀξιοζήλευτες φιλίες, μοιράστηκαν τὰ χαρίσματά τους μὲ ὅσους δὲν τὰ κατάφερναν καὶ τόσο καλὰ κι ἔμειναν ἀξέχαστοι σὲ ὅλους ὅσους τοὺς γνώρισαν.

Ἀπὸ αὐτὲς τὶς ρίζες τῆς παιδικῆς τους ἡλικίας ξεπετάχτηκαν δέντρα μὲ πλούσιους καρπούς. Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες δὲν ἀρκέστηκαν νὰ σπουδάσουν ὅλες τὶς γνωστὲς ἐπιστῆμες τῆς ἐποχῆς τους καὶ νὰ γράψουν σημαντικὲς μελέτες καὶ ξεχωριστὰ βιβλία. Ἐκεῖνο ποὺ τοὺς κάνει μοναδικοὺς προστάτες τῶν μαθητῶν καὶ τῶν δασκάλων εἶναι ποὺ συνδύασαν τὴ γνώση μὲ τὴν ἀγάπη. Ἔσκυψαν σὲ κάθε κουρασμένο καὶ πονεμένο ἄνθρωπο ποὺ συνάντησαν καὶ προσπάθησαν νὰ τὸν βοηθήσουν, σὰν νὰ εἶχαν μπροστά τους τὸν ἴδιο τὸ Χριστό! Πολέμησαν τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ἀδικία, γιατὶ ἤξεραν καλὰ πὼς κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ εὐτυχήσει ὅταν τὰ θέλει ὅλα δικά του. Ἀλησμόνητη μᾶς μένει ἡ πόλη τῆς ἀγάπης ποὺ χτίστηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Βασίλειο, παίρνοντας τ’ ὄνομά του, ἡ Βασιλειάδα⋅ χιλιάδες φτωχοὶ ἔτρωγαν στὰ συσσίτια ποὺ ὀργάνωνε καθημερινὰ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης⋅ ἀμέτρητοι ἄνθρωποι γνώρισαν τὴν ἀλήθεια καὶ σταμάτησαν τὶς συγκρούσεις χάρη στὶς προσπάθειες τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας, παιδιά μου, τοὺς χάρισε τρία ἐπίθετα: Μέγας ὁ Βασίλειος, γιατὶ μεγάλη ἀληθινὰ ἦταν ἡ ἀγάπη, ἡ σοφία καὶ ἡ δικαιοσύνη του, Χρυσόστομος ὁ Ἰωάννης, γιατὶ πολύτιμες σὰν τὸ χρυσάφι ἦταν οἱ συμβουλές του σὲ μικροὺς καὶ μεγάλους, πλούσιους καὶ φτωχούς, σοφοὺς καὶ ἀγράμματους, Θεολόγος ὁ Γρηγόριος, γιατὶ ἔφερνε μὲ τὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ τὴν εἰρήνη στὴν ταραγμένη ἐποχή του, γνωρίζοντας πὼς μόνο οἱ εἰρηνικὲς καρδιὲς σταματοῦν τὴν ἀδικία καὶ τοὺς πολέμους.

Ἀξίζει, λοιπὸν νὰ καταφύγετε κι ἐσεῖς στὴ δική τους προστασία. Μέσα στὸ σχολεῖο σας δὲ χρειάζεστε πιὰ μόνο τὴ γνώση ποὺ φτάνει τόσο γρήγορα ἀπὸ παντοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐγκράτεια, τὴν ἀγάπη, τὴν ἀλληλοβοήθεια καὶ τὴ γαλήνη ποὺ μᾶς κληρονόμησαν οἱ τρεῖς αὐτοὶ φωτισμένοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἔτσι οἱ κόποι τῶν δασκάλων σας καὶ οἱ δικές σας προσπάθειες θὰ φέρνουν καρποὺς ποὺ θὰ παρηγοροῦν καὶ θὰ ξεκουράζουν ὅλους μας.

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΗι ΠΡΩΤΗι ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ 2009

᾿Αδελφοί συλλειτουργοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ Χρόνια Πολλά !

Τήν ἀπόκριση στό μυστικό μας ἐρώτημα «Γιατί πλάστηκε ὁ ἄνθρωπος;» κρατοῦσε ὁ ἀπερινόητος Δημιουργός βαθιά μέσα στόν πανίερο γνόφο τῆς θείας σιγῆς Του καί μέ τόν Σταυρό Του διαπρυσίως τό διεκήρυξε «ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ». Τό πῶς εἶναι καί πῶς γνωρίζεται ὁ ἄνθρωπος, καί τό φανταζόμαστε, καί τό ζοῦμε. Εἶναι καί γνωρίζεται ἀναζητώντας καί σημαδεύοντας τά ὅριά του. Τό ἴδιο του τό σῶμα, πρῶτ᾿ ἀπ᾿ ὅλα, τοῦ φανερώνει τά ἔνσαρκα, τά ὑλικά του ὅρια. ῎Επειτα, ἡ γέννηση καί ὁ ἀναπότρεπτος θάνατός του, καθορίζουν τά χρονικά του ὅρια. Μέσα σ᾿ ἐτοῦτες τίς συντεταγμένες, τίς στοιχειώδεις, ἀνακύπτουν, ὅσο ζεῖ, καί ἀποκαλύπτονται καί τά ἄλλα ὅρια τῆς ὕπαρξής του : τῆς δύναμής του, τῆς ἀντοχῆς, τῆς πείνας καί τῆς δίψας, τῆς χαρᾶς καί τῆς λύπης, τοῦ σωματικοῦ καί ψυχικοῦ πόνου . . . Κι ἀργότερα, ὅσο μέ πείρα καί γνώση ἡ συνείδησή του γυμνάζεται, καί ἀποχτᾶ ἀλκή, καί φανερώνει ἄγρυπνα τήν παρουσία της μέσα στήν ὕπαρξη, τότε ἐκεἰνη ὁρίζει, καθορίζει καί περιορίζει τά ὅριά του. Εἴμαστε ὄντα καθορισμένα καί περιορισμένα μέ μιάν ἀπεριόριστη ἐσωτερική πραγματικότητα πού - ἀκριβῶς αὐτή - μᾶς φιλοδωρεῖ κάθε τόσο μέ τήν αἴσθηση τοῦ ἀπεριορίστου, μέσα στόν χρόνο, τοῦ ἄχρονου, τοῦ διαρκοῦς, τοῦ ἀνεξάντλητου, τοῦ ἀθάνατου . . . Σπάνια ἀναρωτηθήκαμε τί ἄραγε νά σημαίνει αὐτή ἡ βεβαιότητα πώς δέν θά πεθάνουμε, ἐνῶ καθημερινά, κάποτε μέ βαθειά ὀδύνη, δοκιμάζουμε καί πληττόμαστε ἀπό τήν ἀδήριτη ὁριακότητά μας. Εἶναι ἡ μύχια φωνή, τῆς ψυχῆς ἡ φωνή μέσα μας, πού δηλώνει πώς ἐκείνη δέν πεθαίνει μέσα στό θνητό ὄχημα τοῦ σώματος καί πώς ἡ δική της εὐδαιμονία στόν κόσμο εἶναι ἄλλης ἐντελῶς κατηγορίας - καί ἄλλης βιωτῆς.

῞Οσο λησμονεῖται ἡ λέξη «εὐδαιμονία», τόσο ἡ «εὐτυχία» τοῦ ἀνθρώπου ἀπομακρύνεται ἀπό τήν περιοχή τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ. Καί τόσο καταντᾶ γέννημα «καλῆς τύχης», τυχαιότητας πού μέσα στόν χρόνο τῆς ὕπαρξής μας καί ἀναστρέψιμη, κάι μεταστρέψιμη, καί διαστρέψιμη εἶναι. ῾Η «εὐτυχία», ὅσο καί νά ποικίλει, ἀπό ἄνθρωπο σέ ἄνθρωπο, καθώς, ὅταν ἔρχεται, ἀψηφᾶ τά ὅρια τοῦ ἀνθρώπου, προσκρούει στήν ἀπληστία του πού συνιστᾶ θανάσιμο ἁμάρτημα κατά τῆς ἴδιας τὴς φύσης τοῦ ἀνθρώπου . . . Μέσα σ᾿ ἐτούτη τήν ρήξη τῆς ἰσορροπίας πού κρατᾶ ἡ συνείδηση ἡ ἄγρυπνη ἀνάμεσα στήν μνήμη τῆς θνητότητας, καί στήν ἀκένωτη βεβαίωση τῆς ἀθανασίας πού γεύεται ἡ ζωντανή ψυχή, ἡ ἀπληστία δημιουργεῖ κρίση δεινή. Γιατί σκοτίζει μέσα στόν ἄνθρωπο τό ὅραμα τῆς εὐτυχίας του, ἀφοῦ σκοτίζει τά ὅρια τῆς ὕπαρξής του καί τόν ρίχνει στήν χυδαιότητα τοῦ ἀπεριορίστου πού καταντᾶ τόν βίο του ἀόριστο.

Τό δριμύτατο, λοιπόν, ἑρώτημα περί τῶν ὁρίων τοῦ ἀνθρώπου καί περί τοῦ νοήματος τῆς εὐτυχίας του, τίθεται στήν ἀρχή κάθε νέου χρόνου ὅταν ὁ πνευματικός μηδενισμός σαρώνει ὅλα τά σωστικά ἐρείσματα τοῦ ἀνθρώπου καί τόν ρίχνει γυμνό, ἀπροστάτευτο ἠθικά καί ἀθωράκιστο πνευματικά, μέσα στή νευρωτική διαδικασία τῆς μεταβιομηχανικῆς, καταναλωτικῆς κοινωνίας - μιᾶς κοινωνίας ἄμορφης ὅπου ἡ ἄσκηση τῆς ὑλικῆς ἀπληστίας καί τῆς χωρίς ὅρια ὑλικῆς εὐμάρειας τοῦ ξέφρενου ἀνθρώπου ὁδηγεῖται κυριολεκτικά σέ παροξυσμό ἐκρηκτικό γιά τήν δημιουργία σύμπασα.

Καί τότε, πῶς ὁ ἄνθρωπος νά θηρεύσει τήν «εὐτυχία» μέσα σέ πλήρη σκοτισμό τῆς ὕπαρξης του πού ἀγνοεῖ καί γιατί γεννιέται, καί γιατί πεθαίνει, καί δέν ἀφουγκράζεται τήν σιωπηλή φωνή τοῦ Θεοῦ πού τοῦ φανερώνει τά ὅρια του καί ἀποκαθαίρει λυτρωτικά τήν συνείδηση ἀπό τίς παραισθήσεις ἑνός κόσμου - πανδοχείου;

Γεννηθήκαμε γιά νά ὡριμάσουμε, νά γεμίσουμε ἀγάπη καί ἀλήθεια. ῾Ο κόσμος μᾶς φανερώνει μέ τρόπους συγκλονιστικά μεγαλειώδεις τά ὅριά του. ᾿Ανάγκη, κρίσιμη κι ἐπείγουσα, νά ἰδοῦμε κοιτάζοντας ἐντός μας στό ἀπέραντο τῆς ψυχῆς μας μέσα στό ἀποκαλυπτικό φῶς τῆς συνείδησής μας, σ᾿ αὐτό τό συμβατικό ὅριο τοῦ χρόνου ἀνάμεσα σέ δύο ἐνιαυτούς.

Καλή Χρονιά, εὐτυχισμένη καί παραγωγική πνευματικά !

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΚΛΗΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΟΧΡΙΣΤΟΝ ΠΛΗΡΩΜΑ

᾿Αδελφοί συλλειτουργοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Τώρα πού ὁ κόσμος αὐτός, καράβι θαλασσοδαρμένο, μέ ἄπειρα οἰκονομικά ἐγκόσμια προβλήματα καί μ᾿ ἀναρίθμητα ρήγματα στά πλευρά του, μπαίνει ξανά στή βαθειά καί μεγαλειώδη ῞Ωρα τῶν Χριστουγέννων, αἰσθανόμαστε μίαν αἰφνίδια διάθεση σιγῆς νά μᾶς ἀναχαιτίζει, νά μᾶς χαλιναγωγεῖ. Εἶναι ἐκείνη, ἡ ἴδια σιγή πού ἁπλώνεται καί διαποτίζει μυστηριακά τά ἱερά κείμενα τῶν Εὐαγγελιστῶν πού μᾶς ἐξιστοροῦν σά νά χαράζουν πάνω στήν αἰώνια πέτρα τοῦ πνεύματος, τήν ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ καί Λόγου. Σιγή ἔκστασης πού συγκλονίζει, σιγή μυστηρίου ὁρατοῦ καί ἁπτοῦ, μετεωρισμός τῆς καρδιᾶς ἀνάμεσα στά ἐπίγεια καί στά ἐπουράνια.

Δέ θά μπορέσει σάρξ βροτεία νά χωρέσει τό μυστήριο, δέ θά κατορθώσει νά τό οἰκειωθεῖ ἄν δέν χαμηλώσει ταπεινά τό φρόνημά της ζητώντας νά ἐξαγιασθεῖ. Γιατί ὁ ἐξαγιασμός εἶναι ἡ μεταβολή τῆς καρδιᾶς. Καί τήν εὐλογημένη αὐτή ὥρα πού ξεχειλίζει ἀπό μακάριο φῶς πρέπει νά τή ζήσεις μέ τήν καρδιά μονάχα συντροφιά, μέσα στή σιωπηλή ἔκσταση τοῦ μυστηρίου.

Δέν ὑπάρχει σήμερα λόγος ἱκανός καί ἁρμόδια ἀνθρώπινη ἔκφραση γιά νά ἐκδηλώσει, νά ἐπισημάνει τό ἄρρητο. ᾿Αρχίζει νά πραγματοποιεῖται τό μέγα καί θαυμαστό μυστήριο τῆς ᾿Ελευθερίας μας. Αὐτός πού μεθαύριο θά παραδοθεῖ στήν αἰσχύνη τοῦ Σταυροῦ καί θ᾿ ἀναστηθεῖ ἔνδοξα γιά νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τόν ἀδυσώπητο θάνατο, σήμερα ἔρχεται στόν κόσμο σιωπηλά, μέσα σ᾿ ἄκρα καί βαρυσήμαντη ταπείνωση γιά νά λάβει σάρκα ἀνθρώπου καί νά σπαργανωθεῖ σέ φάτνη ἀλόγων. ᾿Εκεῖνος πού κρατεῖ στή χούφτα του τήν κτίση, γεννιέται μέσα σέ μιά σπηλιά καί ζεσταίνεται ἀπό τήν ἀνάσα τῶν ζώων, αὐτός πού στερέωσε τούς οὐρανούς.

῾Ο μεγάλος καημός τού θανάτου πού τυραννοῦσε τόν ἄνθρωπο κι ἐξουθένωνε τήν πάνοπλη λογική του καθαιρεῖται αὐτή τή νύχτα. Γιατί ντύνεται τή σάρκα ὁ ἄναρχος Θεός κι ὁ Θάνατος ἁλώνεται. ῾Η ᾿Ελευθερία ὡς μυστήριο ἀνατέλει στη Βηθλεέμ γιά νά μεταμορφώσει τόν θ ν η τ ό σέ ἄ ν θ ρ ω π ο . Ποῦ σοφία; Ποῦ ρητορεία; Ποῦ ἀνθρώπινη ἀξιοσύνη; Μέσα στή νύχτα αὐτή σβήνει ὁ μεγάλος καημός καί ὀρθρίζει μαζί μέ τό ἄστρο τῶν Μάγων, ἡ ᾿Ελευθερία ὄχι ὡς ἐγκόσμια σύλληψη κι ὡς κοινωνική ἐπιδίωξη, ἀλλά ὡς πραγματικότητα μυστηριώδης, δημιουργική ἀθανασίας. Οἱ κατά κόσμον σκλάβοι κάποτε, μέσα στή διαδικασία τῆς ῾Ιστορίας, ἐλευθερώνονται ἀλλά ἡ ἐσωτερική ὀδύνη ἀπό τή δουλεία τῆς φθορᾶς δέν λύεται παρά μονάχα ἀπό τόν Δημιουργό Θεό. Τί νά ψελλίσει ὁ ἄνθρωπος μπροστά στό τρομερό μυστήριο τῆς σάρκωσης τοῦ ᾿Αχωρήτου; ῾Ο ἀπέραντος δέχεται νά φέρει τόν ζυγό τοῦ πέρατος, ὁ αἰώνιος λαβαίνει μορφή καί σχῆμα βροτοῦ, ὁ Πλάστης γίνεται πλάσμα. Τό ἔργο τῆς σωτηρίας ἀρχίζει καί μπροστά στόν ὠκεανό τοῦ μυστηρίου, χαρά δακρυσμένη, σιγή φτερωμένη ἀπό ἔκσταση μοναδική ἀποκαλύπτει στό πνεῦμα μας τό ἄρρητο. ῎Ετσι χρειάζεται κι ἔτσι ἀξίζει νά ζήσει κανείς τή μοναδική αὐτή ὥρα μέσα στήν ῾Ιστορία τῆς οἰκουμένης. Σά νά ἔχει αἰφνίδια μεταχθεῖ στόν Παράδεισο ὅπου ὅλα εἶναι «φυσικά» κι ἁρμονικά, ὅλα «καλά λίαν», ἀφοῦ τό μυστήριο εἶναι τό ἀληθινό κλίμα τοῦ πνεύματος. Γεννήθηκε ὁ ἐλευθερωτής τῶν ἀνθρώπων, μέσα σέ φριχτή συγκατάνευση, ὁ Θεός γίνεται ἄνθρωπος καί ὁ κόσμος ὁλόκληρος ἀλλάζει παλμό, ἀλλάζει πορεία. ῎Ανθος ἀφθαρσίας βλάστησε γιά μᾶς καί ἡ ᾿Ελευθερία μας «κηπεύεται».

Σκυμμένοι, μ᾿ ἔκθαμβα μάτια, πάνω ἀπό τή φάτνη, αἰσθανόμαστε, ἔτσι, χωρίς προσπάθεια, ὅλα τά καθέκαστα τῆς χριστουγεννιάτικης νύχτας νά παίρνουν, μόνα τους, τό ἀληθινό τους ἀνάστημα, καί τό βαθύ, πραγματικό τους νόημα ν᾿ ἀποκαλύπτεται ὅλο φῶς. Εἶναι μιά νύχτα μυστικῆς ἀδελφοσύνης, νύχτα ᾿Ελευθερίας ὅπου ὅλοι ἔχουν θέση : καί οἱ ἁπλοί κι οἱ ἀγράμματοι βοσκοί, καί οἱ σοφοί μάγοι, ἀκόμη καί τά ἄλογα τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ. ῾Η ᾿Ελευθερία πού μᾶς φέρνει ὁ Χριστός εἶναι ἀ π ρ ο κ α τ ά λ η π τ η , δέ γνωρίζει φραγμούς, δέν θεσμοθετεῖ ἐξαιρέσεις, δέ βασανίζεται ἀπό πλέγματα καί ὑστεροβουλίες. Γιατί ἡ ᾿Ελευθερία εἶναι ἀγάπη καί μέσα στό μυστήριο τῆς Βηθλεέμ αὐτή γευόμαστε, γιά τοῦτο ἡ καρδιά μας, μεθυσμένη ἀπό χαρά, σιγεῖ ἐκστατική.

Αἰσθανόμαστε νά μᾶς πλημμυρίζει, νά διαχέεται σ᾿ ὅλη μας τήν ὕπαρξη, λάμψη ᾿Ελευθερίας, ἡ ᾿Αγάπη. Μέγιστο μάθημα, ὕψιστο δίδαγμα μᾶς προσφέρει ὁ Θεός μέσα στή νύχτα αὐτή τῶν θαυμάτων.

᾿Αλλά ἐμεῖς, κάτω ἀπό φῶτα κι ἀσήμια, μέσα σέ πανηγύρεις κοσμικές κι ἀνούσιες γιά τή ψυχήν μας, μέ τήν ἔπαρση τῶν κούφων ἀνθρώπων, παραδέρνοντας στά δόντια ἑνός παραλογισμοῦ ἐκτεταμένου, πῶς θά μπορέσουμε νά νιώσουμε τό θεσπέσιο ρίγος τοῦ μυστηρίου νά μᾶς συγκλονίζει; Μέ ποία τόλμη, μέ τί καθαρότητα μέ ποίαν ἀφελότητα καρδίας θά μπορέσουμε νά προσεγγίσουμε τό σταῦλο ἐκεῖνο ὅπου ὁ Θεός τῆς ᾿Ελευθερίας μας καρτερεῖ σπαργανωμένος;

Αἰώνες τώρα γιορτάζουμε τή Γέννησή Του κι ὅμως· αὐτή τή στιγμή αἰσθανόμαστε πώς ἡ οἰκουμένη - ἡ χριστιανική οἰκουμένη - ἔχει οὐσιαστικά ἀ π ο χ ρ ι σ τ ι α ν ο π ο ι η θ ε ῖ . ῾Η ζωή δέν βιώνεται πιά ὡς πνευματική ἀλλά μονάχα ὡς ὑλική ἑνότητα, γιά τοῦτο ἔχει χάσει καί τή στερεότητα τῆς μορφῆς της καί τό νόημά της. ῎Εχει σκοτισθεῖ ὁ χριστιανικός της στόχος κι ἔτσι, ὅλες οἱ ἀνθρώπινες προσπάθειες πᾶνε σχεδόν ἄχρηστες μέσα σέ μιά διασπορά. ῾Ο Χριστός γεννήθηκε ἀλλά ὁ κόσμος εἶναι σκληρός καί βλάσφημος, ἄπιστος ἤ ὁλιγόπιστος. ῾Η νύχτα τῆς Βηθλεέμ γεμίζει κάθε τόσο ἀπό ῾Ηρῶδες κι ἐπίορκους.

Θά περάσουμε λοιπόν μέσα ἀπό τίς χριστουγεννιάτικες φωταψίες. Μέ τήν καρδιά προσωρινά ἀλαφρωμένη, γιά πολύ λίγο, ἀπό τούς φόβους καί τούς κινδύνους. Θ᾿ ἀναζητήσουμε καί πάλι τήν ἁπλή διάθεση, τό παιδιάστικο βλέμμα, τήν καλόβολη κι ἐπιεικῆ πρός τούς ἄλλους πολιτεία. Πίσω ὅμως ἀπ᾿ ὅλα αὐτά ἐξακολουθεῖ νά δρᾶ τό πνεῦμα τοῦ θανάτου, πνεῦμα δουλείας τοῦ ἀνθρώπου στη φθορά.

Ζοῦμε σ᾿ ἐποχή χάριτος, ἀλλά μέσα στόν νέο αἰώνα τῆς ᾿Ελευθερίας πού ἐγκαινίασε τό θεῖο Βρέφος σέρνουμε ἐκεῖνο τόν παληό, καταραμένο αἰώνα τῆς φθορᾶς καί τῆς ἀπελπισίας. Φόβος καί μοναξιά μᾶς κυνηγοῦν. ᾿Αλλά ἡ Νύχτα αὐτή ξαναφυτεύει ἐντός μας τό ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας. ᾿Ανοίγουν φεγγίτες μυστικοί καί μᾶς ξαναποκαλύπτουν τήν ὡραιότητα τῶν οὐρανῶν τοῦ Θεοῦ.

῎Ισως αὐτό εἶναι βαθύτερα τό μυστήριο τῆς ᾿Ελευθερίας μας πού ἐγκαινιάζεται μέ τήν ἐνσάρκωση τοῦ Λόγου στή Βηθλεέμ. Πῶς πρέπει ἀδιάκοπα ν᾿ ἀνανεώνεται, νά κερδίζεται κάθε τόσο, γιατί αὐτή ἡ ᾿Ελευθερία εἶναι ἀγάπη κι εὐθύνη. Γιά τοῦτο ὁ Χριστός γεννιέται κάθε χρονιά, γεννιέται κάθε τόσο, μέσα σέ νύχτα πηχτή ἀπ᾿ τό σκοτισμό τῆς ἀπελπισίας, νύχτα πού ὁ ἄνθρωπος κι ὁ κόσμος ὁλόκληρος φτάνουν σέ ἀδιέξοδα, τότε πού ὅλα Παραδέρνουν μέσα στήν ἀρπάγη τοῦ παραλογισμοῦ τοῦ θανάτου. ῾Η ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀποκαλύπτει μιάν ἀλήθεια συγκλονιστική : πώς ὁ θάνατος εἶναι παραλογισμός καί ἡ ἀθανασία ἡ φυσική τάξη τοῦ κόσμου τοῦ ἀνθρώπου. Φέγγει ἔτσι ξαφνικά τό μέγα φῶς, μυρώνεται ὁ κόσμος ἀπό τήν καθαρότητα καί τήν ὑπακοή τῆς Παρθένου Μαρίας κι ὁ οὐρανός - θέαμα παράδοξο καί λησμονημένο ἀπό τόν ἄσωτο ἐτοῦτο κόσμο - ξανοίγει καί πλημμυρίζει ἀγγέλους πού ὑμνοῦν τή θεία εὐδοκία καί τήν εἰρήνη.

Τέκνα, ὅλοι μας, τῆς αἰωνιότητας πού μᾶς πρόσφερε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, κλητοί τῆς θείας ἐνσάρκωσης, μπορεῖ νά μᾶς χτυπᾶ καί νά μᾶς ματώνει αὐτή ᾑ ζωή, μπορεῖ νά πεθαίνουμε κάθε τόσο, ἀλλά ἔχουμε ὁριστικά ἀποφύγει τό θάνατο. Ξαναζοῦμε τό μυστήριο τῆς ἀπελευθέρωσής μας μέ σιωπή κι ἔκσταση. «῾Η ἀλήθεια ἦλθε, ἡ σκιά παρέδραμε». Σήμερα πού εἴμαστε σκοτισμένοι ἀπό τά ἐγκόσμια, ἔρχεται αὐτή ἡ συμφιλίωσή μας μέ τά οὐράνια νά μᾶς δείξει τή μοναδική διέξοδο, νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπ᾿ τό θάνατο καί νά μᾶς ἀποκαλύψει τή συγκλονιστική εὐθύνη τῆς ἀθανασίας μας.

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ μέ ἀφορμή τά ὅσα ἀποκαλύπτονται γιά τήν ἐμπλοκή τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπεδίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους σέ ἀδιαφανεῖς διαδικασίες οἰκονομικῆς συναλλαγῆς δήλωσε τά ἀκόλουθα:

«Μετά τήν κανονικῶς δέουσαν ἐπέμβασιν τῆς Α.Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ, κυριάρχου ποιμενάρχου καί Ἐπισκόπου τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους Ἄθω, δυνάμεθα κανονικῶς νά γνωστοποιήσωμεν εἰς τό ἡμέτερον ποίμνιον τάς περί τοῦ ἀπασχολοῦντος τήν κοινήν γνώμην τά ΜΜΕ καί τάς ἁρμοδίας ἐλεγκτικάς Ἀρχάς, ζητήματος τῆς ἐμπλοκῆς τῆς Ἱ. Μονῆς Βατοπεδίου εἰς οἰκονομικάς συναλλαγάς, ἡμετέρας θέσεις:

1. Ἡ Ἱ. Μονή Βατοπεδίου τυγχάνει ἱερόν καθίδρυμα τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως καί τιμαλφέστατον σέβασμα τοῦ ἡμετέρου Γένους εἰς τό ὁποῖον διασώζεται ἐπί 10 αἰῶνες ἡ σταυροαναστάσιμος πορεία τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου.

2. Ἡ Ἱ. Μονή Βατοπεδίου ἀνεκαινίσθη ἐκ βάθρων καί διεσώθη ἐκ τῆς ἀτέγκτου φθορᾶς τοῦ χρόνου μέ τάς ἀόκνους προσπαθείας τῆς ἐν αὐτῷ διαβιούσης μοναστικῆς Ἀδελφότητος.

3. Ἡ Ἱ. Μονή Βατοπεδίου προσφέρει καθημερινῶς φιλάνθρωπον δοχήν εἰς μέγα πλῆθος προσκυνητῶν καί ἐπισκεπτῶν καί πλουτίζει τήν χριστιανικήν Γραμματείαν μέ ἐξαιρέτους ἐκδόσεις, διαφυλάττουσα ἐν ταὐτῷ μοναδικά κειμήλια τοῦ Γένους.

4. Ἡ Ἱ. Μονή Βατοπεδίου, ὅπως καί ὅλα τά θρησκευτικῆς ὑφῆς Ἱδρύματα πάσης ἀναγνωριζομένης ὑπό τοῦ Συντάγματος γνωστῆς θρησκείας, δικαιοῦται νά ἔχει καί ἔχει περιουσιακήν ὑποδομήν διά τήν ἀπρόσκοπτον καί εὔρρυθμον λειτουργίαν αὐτῆς.

5. Ὅταν ἡ Ἑλληνική Πολιτεία ἐπί 120 συναπτά ἔτη διετήρησε ὡς δίκαιον ἐπιλύσεως τῶν ἀστικῶν διαφορῶν τῶν πολιτῶν αὐτῆς τήν ἐπιτομήν Νόμων, Διαταγμάτων καί Νεαρῶν τῶν Βυζαντινῶν Αὐτοκρατόρων, ὑπό τόν τίτλον «Ἀρμενόπουλος» ἄχρι τῆς εἰσαγωγῆς τό 1946 τοῦ ἐν ἰσχύι Ἀστικοῦ Κώδικος, παρίσταται ὡς ἐντελῶς ἐκτός νομικῆς πραγματικότητος ἡ θέσις ὅτι τά ἰδιοκτησιακά ἔγγραφα τοῦ Βυζαντίου εἶναι ἀνίσχυρα νομικῶς καί δέν ἐπάγονται ἔννομα ἀποτελέσματα καί ἔχουν μόνον ἱστορικήν καί φιλολογικήν ἀξίαν.

6. Ἰδιοκτησιακόν καθεστώς εἰς ἀγαθά κοινά τοῖς πᾶσι δέν νοεῖται νομικῶς καί ἠθικῶς ὑφιστάμενον.

7. Ἡ συναυτουργία ἤ ἡ ἠθική αὐτουργία τῶν ἰθυνόντων τῆς Ἱ. Μονῆς Βατοπεδίου τοῦ Καθηγουμένου κ. Ἐφραίμ καί τῶν μελῶν τῆς Γεροντίας αὐτῆς εἰς ἀήθεις πράξεις ὑποτιμολογήσεως τῶν ἀνταλλαγέντων ἀκινήτων τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας δέον ὅπως διά τῶν ἐλεγκτικῶν μηχανισμῶν αὐτῆς ἀποδειχθῆ καί κολασθῆ διά τῶν προβλεπομένων ποινικῶν συνεπειῶν.

8. Ἡ ἐμπλοκή πέραν τῶν ἀνωτέρω τοῦ Καθηγουμένου Ἀρχιμ. κ. Ἐφραίμ καί τῶν μελῶν τῆς Γεροντίας τῆς Ἱ. Μονῆς Βατοπεδίου εἰς ἐμπορικάς δραστηριότητας διά τῆς συμμετοχῆς αὐτῶν ἐμφανῶς ἤ ἀφανῶς εἰς ἑταιρείας ὑπερακτίους ἀποτελεῖ βάναυσον προσβολήν τοῦ Μοναχικοῦ ἰδεώδους καί εὐθείαν καταστρατήγησιν τῶν περί τοῦ μοναχισμοῦ θείων καί ἱερῶν κανονικῶν προβλέψεων, αἵτινες ἐπιφυλάσσουν διά μέν τούς Κληρικούς τήν ποινήν τῆς καθαιρέσεως, διά δέ τούς Μοναχούς τήν ποινήν τοῦ ἀποσχηματισμοῦ.

9. Ἡ ἁγία καί ἀμώμητος ἡμῶν Πίστις ἡ διά ποταμῶν αἱμάτων πορφυρωθεῖσα, ἀποτελεῖ τόν ὕψιστον θησαυρόν τόν ὁποῖον ἔχομεν ὡς πρόσωπα καί ὡς ἔθνος καί θά εἶναι μέγα λάθος κακέκτυπες συμπεριφορές ἀναξίων διακόνων τοῦ ἁγίου σώματος αὐτῆς νά γενικεύωνται καί νά εὐτελίζουν καί νά ἀποδομοῦν εἰς τάς συνειδήσεις θεσμούς καταξιωμένους ἀπό τήν διαχρονικήν των συνεισφορά εἰς τήν διαφύλαξιν τῆς αὐθεντικότητος καί ἀκεραιότητος τοῦ ἀνθρωπίνονου προσώπου ἀλλά καί τῆς ἰδιοπροσωπίας τοῦ Γένους».

Η Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς και ο Δήμος Πειραιώς συνδιοργανώνουν μεγάλη εορταστική εκδήλωση, με αφορμή την είσοδο στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα των Παθών του Κυρίου την Πέμπτη 9 Απριλίου και ώρα 6.30 στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ιωννιδείου Σχολής Πειραιά (Σωτήρος 17).

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ και ο Δήμαρχος Πειραιώς Παναγιώτης Φασούλας σε μια προσπάθεια να κρατήσουν ζωντανά τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας, προσκαλούν σε μιά παράσταση την οποία θα πλαισιώσουν Βυζαντινή χορωδία, Παραδοσιακού σολίστες, παρουσιάζοντας επίκαιρα χορευτικά δρώμενα με παράλληλη προβολή οπτικοακουστικού υλικού.

Η παρουσίαση περιλαμβάνει ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας, εγκώμια από τις τρείς στάσεις του Επιταφίου, μοιρολόγια της Παναγιάς, που ακούγονται σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος, τις ημέρες πριν και κατά τη διάρκεια των Αγίων Ημερών καθώς και παραδοσιακά τραγούδια και χορούς του Πάσχα.

Την επιμέλεια της ορχήστρας θα έχει ο παραδοσιακός σολίστας κ. Γιώργος Κοτσίνης και ερμηνεύει η Γιώτα Βέη.

Συνέρχεται ἀπό 14 ἕως 16 Μαΐου 2009 στό ξενοδοχεῖο ΑΣΤΕΡΑΣ Βουλιαγμένης, τό ἐκτελεστικό ὄργανο τῆς ἐγκληματικῆς ὀργανώσεως τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ, πού ἑδρεύει στήν Μεγάλη Ὑπερατλαντική χώρα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς γνωστῆς ὡς ΓΚΑΧΑΛΑ, διαδόχου τοῦ Ἑβραϊκοῦ Σαχεντρίν (Συνεδρίου) πού ἱδρύθη τό ἔτος 1954 στό Ὀόστεμπηκ τῆς Ὁλλανδίας καί πού ἀποτελεῖ ὑπερστοᾶ μέ τό ὄνομα ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ ἡ ὁποία ἐμφανίζεται ὡς δῆθεν παγκόσμιο think tank (δεξαμενή σκέψης) ἐνῶ στήν πραγματικότητα ἀποτελεῖ ἕνα αἴσχιστο Διευθυντήριο παγκοσμιοποιήσεως πού ἀπεργάζεται τήν διάλυση τοῦ ἔθνους-κράτους καί τήν προώθηση στίς μάζες τῆς ἰδέας τῆς ἀναγκαιότητος μιᾶς παγκόσμιας ὑπερκυβέρνησης. Ὁ σκληρός πυρήνας τοῦ ἐκτελεστικοῦ ὀργάνου τῆς Γκαχάλα ἀποτελεῖται ἀπό ἐπίλεκτα στελέχη τοῦ Ἀμερικανικοῦ Ἑβραϊκοῦ λόμπυ καθώς καί ἀπό τούς παγκοσμίως ἐγνωσμένους ἑβραίους μεγαλοτραπεζίτες Ρότσιλντ καί Ροκφέλερ καί τούς γνωστούς ἀνθέλληνες Κίσσινγκερ, Μπρεζίνσκι καί Σόρος. Ἐνδεικτικό στοιχεῖο τῆς Ὑπερστοᾶς ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ ἀποτελεῖ ἡ ἄκρα καί ἀπόλυτη μυστικοπάθεια ἴδιον τῶν Σιωνιστικῆς κατευθύνσεως ἑταιρειῶν. Πάντοτε προσκαλοῦνται στίς συνεδριάσεις της Βασιλεῖς, Πρωθυπουργοί, Πρόεδροι, Πρέσβεις, σημαντικοί Ὑπουργοί, μεγαλοχρηματιστές, διεθνεῖς Τραπεζίτες, Στρατιωτικοί ἡγέτες καί Μεγαλοβιομήχανοι. Σέ κάθε συνδιάσκεψη συμμετέχουν τυπικά 120 ἀντιπρόσωποι, τά 2/3 ἀπό τήν Εὐρώπη καί τό 1/3 ἀπό τήν Ἀμερική καί ὅλες οἱ συζητήσεις διεξάγονται μέ πλήρη μυστικότητα. Γιά νά ἐξασφαλισθεῖ αὐτή ἡ μυστικότητα κλείνεται συνήθως ἕνα ὁλόκληρο ξενοδοχεῖο σέ μία ἀπομονωμένη περιοχή. Ἡ εἴσοδος ἀπαγορεύεται ρητά στούς δημοσιογράφους καί τά Μ.Μ.Ε. ἀγνοῦν παντελῶς καί τίς συνδιασκέψεις αὐτές καί τό περιεχόμενο τῶν συζητήσεών τους. Ἀλλά ἀπό τήν ἄλλη πολλά ἀπό τά μέλη τῆς ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚ εἶναι ἰδιοκτῆτες Μ.Μ.Ε. Ὁ σχεδιασμός τῶν ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚΣ ἀναφέρεται στήν ἑνοποίηση τριῶν οἰκονομικῶν ἀξόνων. Ἡ Εὐρώπη εἶναι ὁ ἕνας, ἡ Ἀμερική ὁ δεύτερος καί ἡ Ἀσία ὁ τρίτος μέ κοινό πρόγραμμα τόν ὀλιγαρχικό ἰμπεριαλιστικό ἔλεγχο τῶν χωρῶν τοῦ κόσμου καί τήν δημιουργία μιᾶς παγκόσμιας ὑπερκυβέρνησης. Τό σχῆμα εἶναι ἁπλό. Στήν ἀρχή προωθεῖται ἡ ἐμπορική ἕνωση τῶν κρατῶν σέ τρεῖς διαφορετικούς σχηματισμούς Ἀμερικῆς, Εὐρώπης καί Ἀσίας ὑπό τήν ἡγεσία ἀντιστοίχως τῶν ΗΠΑ, τῆς Δ. Εὐρώπης καί τῆς Ἰαπωνίας, ἡ περίφημη τριμερής ἐπιτροπή, στήν συνέχεια ἔρχεται ἡ νομισματική ἕνωση καί ἀκόλουθα ἡ πολιτική ἕνωση τῶν Κρατῶν. Τελικά δέν μένει παρά ἡ ἕνωση τῶν κρατῶν σέ μιά μονομερή παγκόσμια ὑπερκυβέρνηση. Σήμερα μετά τήν κατάρρευση τοῦ ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ ἐπηκολούθησε καί ἡ κατάρρευση τοῦ ὑπαρκτοῦ καπιταλισμοῦ μέ ἀποτέλεσμα τήν παγκόσμια οἰκονομική κρίση πού προωθεῖται ἀπό τό Σιωνιστικό τέρας γιά νά ὁδηγηθεῖ ἡ ἀνθρωπότης μοιραῖα, κατ’αὐτούς, στήν παγκόσμια ὑπερκυβέρνηση καί στόν ἐκλεκτό της μεσσία ὁ ὁποῖος δῆθεν θά ἀποδομήσει τίς οἰκονομοπολιτικές συνθῆκες τῶν κρατῶν διά νά τίς «ἐπανιδρύσει» ἐπιβάλλοντας στυγνή παγκόσμια δικτατορία καί ἑνοποιώντας καί τίς θρησκεῖες στήν πανθρησκεία τοῦ ΜΡΑ τοῦ δυσωνύμου Ἑωσφόρου. Ἤδη προωθοῦνται διά δῆθεν εἰρηνικούς σκοπούς οἱ συνδιασκέψεις τῶν ἐκπροσώπων τῶν διαφόρων θρησκειῶν καί διαφημίζεται μετ’ ἐπιτάσεως ἡ ψευδώνυμος ἄποψις ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες ὁδηγοῦν δῆθεν στήν Ἀλήθεια καί κατέχουν μέρος αὐτῆς. Ἡ δρᾶσις τοῦ ἐκτελεστικοῦ ὀργάνου τῶν ΜΠΙΛΝΤΕΡΜΠΕΡΓΚΣ ὡς σιδηροῦ βραχίονος τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ ἀποτελεῖ κίνδυνο γιά τήν ἀλλοίωση καί τήν ἀπομείωση τῆς ἐθνικῆς μας ἀνεξαρτησίας, κυριαρχίας καί ἰδιοπροσωπείας. Ἀπόλυτη ἀπόδειξις τούτου ἡ κατά τό ἔτος 1993 σέ προηγούμενη συνδιάσκεψη στόν ἴδιο χῶρο «προφητική» ρῆσις τοῦ τότε Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Κρίστοφερ ὅτι σέ δύο μῆνες θά ἔχανε τήν δεδηλωμένη ἡ τότε Κυβέρνησις πού μάλιστα «φιλοξενοῦσε» τήν διάσκεψη.

Ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐργατικῆς Πρωτομαγιᾶς ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ θά παρευρεθεῖ τήν Παρασκευή 1η Μαΐου 2009 στήν συγκέντρωση πού πραγματοποιεῖ τό ἐργατοϋπαλληλικό Κέντρο Πειραιᾶ στό μνημεῖο τῶν πεσόντων ἐργατῶν στό Πασαλιμάνι, ὡς φόρο τιμῆς σέ ὅσους θυσιάστηκαν στό βωμό τῆς προάσπισης τῶν θεμελιωδῶν δικαιωμάτων τῶν ἐργαζομένων. Ὁ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ μεταξύ ἄλλων τονίζει:

«Σκύβουμε μέ σεβασμό καί ἐκτίμηση στόν μόχθο ἑκατομμυρίων ἐργαζομένων συνανθρώπων μας. Τά τίμια χέρια τῶν ἐργατῶν ἀποτελοῦν τήν κινητήρια δύναμη στήν οἰκονομική μηχανή τῆς Χώρας. Σέ μία ἐποχή πού ἡ οἰκονομική κρίση χτυπᾶ καί τήν δική μας θύρα ἔχουμε τήν ἠθική ὑποχρέωση νά προασπίσουμε τά δικαιώματα τοῦ Ἕλληνα ἐργαζομένου, νά σταθοῦμε συνοδοιπόροι στά δίκαια αἰτήματα πού σκοπό ἔχουν τήν ἀξιοπρεπῆ διαβίωσή τους. Ὅλοι ἀπολαμβάνουμε ἴσα δικαιώματα πρῶτα ἀπέναντι στό Θεό καί ἔπειτα σέ μιά κοινωνία γιά τήν ὁποία οἱ πρόγονοί μας θυσιάστηκαν προκειμένου νά διατηρήσουν ἀναλλοίωτα τά δημοκρατικά χαρακτηριστικά πού πρῶτοι ἐμεῖς ὡς λαός θεμελιώσαμε καί μέ πιστότητα ὑπηρετοῦμε ἕως σήμερα».

Μέ ἀφορμή τήν συνέντευξη τοῦ κ. Νικολάου Λάου, Γενικοῦ Διδασκάλου τῆς Μασονικῆς Ἑταιρείας Ἰλλουμινάτων πού ἑδρεύει στό Λονδίνο στόν συνεκδότη τοῦ περιοδικοῦ «ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ» (τ. 171/’Ιουνίου 2009) κ. Π. Βουδούρη ἔχομε νά παρατηρήσωμε τά ἀκόλουθα:

1. Οἱ σύγχρονοι Ἰλλουμινάτοι ὡς ὁμολογεῖ σαφῶς ὁ συνεντευξιασθείς «Γενικός Διδάσκαλος» κ. Λάου ἀποτελοῦν συνέχεια τοῦ Ἰλλουμινατικοῦ Τάγματος τῆς Βαυαρίας πού ἵδρυσε ὁ γνωστός σατανιστής-ἑωσφοριστής Ἀδάμ Βαϊσχάουπτ τό 1776 καί πού προπαγάνδιζε τόν σατανισμό-ἑωσφορισμό ὡς δῆθεν ἀτραπόν πλήρους γνώσεως καί ὡς θεϊστικό κίνημα αὐτογνωσίας. Τό μασονικῆς ὑφῆς σατανιστικό κίνημα τοῦ Βαϊσχάουπτ ἐνισχύετο ἀπό τό ἐγνωσμένο δαιμονολατρικό Λευκό Ἀδελφάτο καί ὡδήγησε στήν δημιουργία μετά τήν διάλυση τοῦ Τάγματος τό 1784 συνεπείᾳ ἐγκληματικῶν ἐνεργειῶν τοῦ Βαϊσχάουπτ, ἀνθρωποθυσιῶν καί ἄλλων τραγικῶν ἐγκλημάτων ἀποδόμησης τῶν Κρατῶν τῆς Εὐρώπης στήν ἵδρυση τῆς Θεοσοφικῆς Ἑταιρείας τῆς γνωστῆς σατανίστριας ἀποκρυφίστριας Ἕλενας Πέτροβνα Μπλαβάτσκυ, ἡ ὁποία μέ τά πνευματικά της ἔκγονα, τούς θεωρητικούς τοῦ Σατανισμοῦ- Ἑωσφορισμοῦ Ἀλίκη Μπέϊλι καί τόν Ἰταλό Ἄλιστερ Κρόουλυ ἀποτελοῦν τούς θεμελιωτάς τοῦ συγχρόνου Σατανισμοῦ-Ἑωσφορισμοῦ, ὁ ὁποῖος ὑφέρπει στήν ἐκκοσμικευμένη ἐποχή μας μέ τήν σαφῆ προώθηση τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ καί προπαγανδίζει ὅλες τίς θεωρητικές καί πρακτικές διεργασίες ἐφηρμοσμένου ἀποκρυφισμοῦ, δῆθεν ἐναλλακτικῶν μορφῶν ἰατρικῆς θεραπείας, πνευματισμοῦ καί σαμανισμοῦ.

2. Ὁ κ. Νικόλαος Λάου ἐπιμελῶς ἀποκρύπτει τό Σατανιστικό- Ἑωσφορικό παρελθόν τοῦ Τάγματος τῶν Ἰλλουμινάτι, ὁμολογεῖ ὅμως σαφῶς ὅτι τό Τάγμα του ἐνδιαφέρεται γιά τήν «ἐλαχιστοποίηση τοῦ ρόλου τῶν Ἐθνικῶν Κυβερνήσεων» καί τήν ἐπικράτηση παγκόσμιας ὑπερκυβέρνησης τήν ὁποίαν χαρακτηρίζει ὡς «συντονιστικό κέντρο μεταξύ τῶν Ἐθνῶν» ἰσχυριζόμενος ὅτι «ἡ ἴδια ἡ φύση ἑνός παγκόσμιου προβλήματος ἐπιτάσσει μία παγκόσμια λύση».

3. Ἡ Μασονική Ἰλουμινατική Ἑταιρεία τοῦ Λονδίνου προτίθεται νά ἀνιδρύση καί στή χώρα μας παρακλάδι της κατά τή δήλωση τοῦ «Master general» κ. Νικολάου Λάου γιά νά προωθήσῃ τίς ἀρχές τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ Τάγματος τῶν Ἰλλουμινάτι, πού εἶναι ἐντελῶς ἀσύμβατες μέ τήν χριστιανική ἀλήθεια καί πού μόνον σέ ἕνα σημεῖο a contrario ἐπιρρωνύουν τήν Εὐαγγελική Ἀποκάλυψη διότι ἐφ’ ὅσον κατά τήν διδασκαλίαν τοῦ Ἀδάμ Βαϊσχάουπτ ὑπάρχει καί δρᾶ ὁ ἀνθρωποκτόνος Ἑωσφόρος, ἀσφαλῶς ὑπάρχει καί δρᾶ ὁ Δημιουργός τῆς ἀληθείας καί τῆς ἀγάπης αἰώνιος καί τρισάγιος Θεός.

Μέ ἀφορμή τήν ἔκδοση ἀπό τά Ρωμαιοκαθολικά ἔντυπα «Ἐνοριακές Καμπάνες» Σύρου, «Τηνιακά Μηνύματα» Τήνου καί «Συνάντηση» Κερκύρας κειμένου ἐπιγραφομένου «’Ανώμαλες αἰσθηματικές καταστάσεις» (Νο 35, Νοέμβριος 2009) καί ὑπογραφομένου ὑπό τοῦ ἐφημερίου τῆς Βασιλικῆς τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου καί Καρόλου Ρώμης, Raffaello Martinelli καθώς καί τήν Ἀνακοίνωσιν τοῦ Ἐκλαμπροτάτου Ἀρχιεπισκόπου τῶν ἐν Ἀθήναις Ρωμαιοκαθολικῶν κ. Νικολάου Φωσκόλου (ἐφημ. ΑΥΓΗ, 28/10/2009) ἐπιθυμῶ νά ἐνημερώσω τόν φιλόχριστον λαόν τοῦ Θεοῦ ὅτι εἰς μίαν ἐξόχως τραγικήν ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν ἡ πιό ἁπτή εἰκόνα καί ἀπόδειξις τῆς ἐπαναστατικῆς ἀνατροπῆς κάθε εἴδους καταπιεστικῆς ἐξουσίας καί βίας ἀλλά καί ἡ πληρεστάτη ἀπόδειξις τοῦ εἶναι τοῦ ἀληθοῦς Θεοῦ πού ἐνσαρκώνουν κατά τρόπον ἀναντίρρητον ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἐπ’ αὐτοῦ ἄφατος θυσία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, θεωροῦνται ἀπό τό λεγόμενο Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ὅτι ἀντίκεινται εἰς τόν λαϊκόν χαρακτῆρα τῶν Κρατῶν, καί προσβάλλουν τά ἀτομικά δικαιώματα τῶν ἀκολουθούντων ἑτέραν θρησκευτικήν παραδοχήν ἐντός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου πού ὀφείλει τήν πολιτιστική της ἰδιοπροσωπία εἰς τήν χριστιανικήν της ταυτότητα, ἡ ἐμμονή τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Θρησκευτικῆς κοινωνίας νά ἐκδηλώνη τό μίσος της κατά τῆς Ἀδιαιρ΄ετου Ὀρθοδ΄οξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ ἀνίατον ἰδεοληψίαν πού καταδεικνύει δυστυχῶς τήν παρά τάς θεαματικάς διακηρύξεις καί συνελεύσεις, ὕπαρξιν ἀμεταμελήτου πνεύματος σταθεράς ἀδιαλλαξίας, πού πρέπει τοὐλάχιστον νά προβληματίση τούς ἡμετέρους φιλοπαπικούς κύκλους.

Εἰδικώτερον στήν ἀναφερομένη ἔκδοση πού διανέμεται στούς Ρωμαιοκαθολικούς πιστούς στήν πρώτη παράγραφο ἐξωμοιοῦται τό Ἱ. Μυστήριο τοῦ Γάμου πού τελεῖται εἰς τήν Ἀδιαίρετον Ὀρθόδοξον Καθολικήν Ἐκκλησίαν (γάμος ἑτεροδόξων) μέ τήν ἁπλήν συμβίωσιν καί τόν πολιτικόν λεγόμενον Γάμον καί χαρακτηρίζεται ἀνοικείως ὡς «ἀνώμαλος αἰσθηματική κατάστασις» πού ἐπιφέρει τήν ἄρνησιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς θρησκευτικῆς κοινότητος νά δεχθῆ τό μέλος της πού συνῆψε ὀρθόδοξον γάμον στά κατ’ αὐτούς μυστήρια τῆς ἐξομολογήσεως καί τῆς Θ. Κοινωνίας καί νά τοῦ παρέξη θρησκευτικήν κηδείαν. Δέν ὑφίσταται θεωροῦμεν εὐγλωττοτέρα διακήρυξις γιά τήν ἀληθῆ πεποίθησιν τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἱεραρχίας διά τήν Ἁγιωτάτην ἡμῶν Ἐκκλησίαν πού ἀποτελεῖ τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Ἀποδεικνύονται προσχηματικές καί φαιδρές αἱ διακηρύξεις περί οἰκουμενισμοῦ τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου ἀλλά καί οἱ κατά καιρούς δηλώσεις τῶν ἐκπεσόντων Ἐπισκόπων τῆς παλαιᾶς Ρώμης ὡς καί αἱ ὑφέρπουσαι καί καινοφανεῖς θεωρείαι περί τῶν δύο δῆθεν «ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν» καί τῶν δῆθεν «δύο πνευμόνων τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Ὅσον δέ ἀφορᾶ στήν ἀνακοίνωση τοῦ Ἐκλαμπροτάτου κ. Νικολάου Φωσκόλου ἀναφερομένην εἰς τήν ἀνάγκην ἐπισκευῆς τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Ἁγ. Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου, τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς κοινότητος τῶν Ἀθηνῶν ἀνακεκηρυγμένου ὡς μνημείου, πληγέντος ἐκ τῆς σεισμικῆς δοκιμασίας τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν τοῦ ἔτους 1999 καί στήν ἀβελτηρίαν τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας κατά τήν ὁποίαν δηλώνει ὅτι δῆθεν ἡ αἰτία τῆς κρατικῆς ἀδιαφορίας «φαίνεται πώς εἶναι ὅτι ὁ Ναός ἀνήκει στήν Καθολική Ἐκκλησία. Γιατί, πῶς ἀλλιῶς νά ἐξηγηθεῖ τό γεγονός ὅτι στό ἴδιο διάστημα ἄλλοι σεισμόπληκτοι Ναοί τῶν Ἀθηνῶν πού ἀνήκουν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπισκευάστηκαν ἤ ἐπισκευάζονται. Δηλαδή, στήν Ἑλλάδα τοῦ 21ου αἰώνα ἐπικρατεῖ ἀκόμη ἡ νοοτροπία ὅτι οἱ Ἕλληνες Καθολικοί εἶναι πολίτες β΄ κατηγορίας καί ὁτιδήποτε ἀνήκει στήν Καθολική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας εἶναι «δυτικό», εἶναι «ξένο». Δυστυχῶς, αὐτή εἶναι ἡ δικαιοσύνη καί ἡ ἰσοπολιτεία στήν σημερινή Ἑλλάδα», ἡ ἁρμόζουσα ἀπάντησις εἰς τό σεβαστόν μέλος τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Θρησκευτικῆς κοινωνίας εἰς τήν ὁποίαν ἀνήκει ἡ «Τράπεζα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καί ἡ ἀνά τήν οἰκουμένην ἀπροσμέτρητος οἰκονομική ἐπιφάνεια, δίδεται ἀπό τόν ἐπί δεκαετίες ἐγκαταλελειμένον Καθεδρικόν Ναόν τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν «Εὐαγγελισμός τῆς Θεοτόκου» τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, ἀνακεκηρυγμένον καί αὐτόν ὡς μνημεῖον, πληγέντα τόσον ὑπό τῆς σεισμικῆς δοκιμασίας τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν τοῦ ἔτους 1981 ὅσον καί ὑπό τῆς ὁμοίας τοῦ ἔτους 1999, ὡς καί ὑπό τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Ὁμονοίας ἀνήκοντος καί αὐτοῦ εἰς τά μνημεῖα τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν. Τά δέ προστατευτικά ἰκριώματα πού ἔχουν τεθῆ εἰς τόν Καθεδρικόν Ναόν τῶν Ἀθηνῶν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας δέν χρηματοδοτήθησαν ἀπό τό ἁρμόδιο Ὑπουργεῖον Πολιτισμοῦ ὡς γνωστόν, ἀλλά ἀπό τήν ἀστική ἑταιρεία ΜΕΤΡΟ Α.Ε. ὡς ἀντίδοσις διά τήν χρησιμοποίησιν τῆς Πλατείας Μητροπόλεως. Τήν δέουσαν ὅμως ἀπάντηση εἰς τόν Ἐκλαμπρότατον καί τάς ἀπαραδέκτους θέσεις του δίδουν ἀκόμη οἱ πλήρως ἐγκαταλελειμένοι ὑπό τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας Ἱ. Ναοί τῆς Μητροπολιτκῆς μου Περιφερείας Ἁγίου Σπυρίδωνος πολιούχου Πειραιῶς, Ἁγίου Νικολάου Πειραιῶς, Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Πειραιῶς τῆς αὐτῆς ἱστορικῆς περιόδου καί τοῦ ἰδίου νομικοῦ χαρακτηρισμοῦ. Ὡσαύτως τήν δέουσαν ἀπάντηση a contrario εἰς τόν Ἐκλαμπρότατον δίδουν τά πολυειδῶς λειτουργούντα ἐντός τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας ἰδιωτικά ἐκπαιδευτήρια τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς θρησκευτικῆς κοινωνίας καί ἡ ἐν μέσαις Ἀθήναις ὑφισταμένη προπαγανδι-στική «ἐπιχείρησις» τῆς Οὐνίας.

Ἀποκαλυπτήρια, λοιπόν, γιά τούς ἀμφισβητούντας τήν πραγ-ματικότητα καί τό ἀληθές πρόσωπον τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Δ Ε Λ Τ Ι Ο Ν Τ Υ Π Ο Υ

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Πειραιεύς 14 Ἰανουαρίου 2010

Παγία ἀρχὴ τοῦ κανονικοῦ δικαίου ἀλλὰ καὶ τοῦ Εὐαγγελικοῦ Νόμου εἶναι ἡ μὴ ἀνάμειξις τῶν ἐκκλησιαστικῶν προσώπων εἰς θέματα καὶ δράσεις τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας. Ἡ Ἐκκλησία ὡς σῶμα τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ κινεῖται εἰς τὴν σφαῖραν τοῦ πνεύματος, τὰ μέλη Της ὅμως δροῦν ἐντός του κόσμου καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἔχουν γνώση καὶ ἄποψη γιὰ τὰ κοινά τοῦ βίου πράγματα. Ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ πλαισίου ἐπιθυμῶ νὰ συμβάλω εἰς τὴν εὔστοχα ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση τῆς πατρίδος μας διεξαγομένη διαβούλευση, διὰ τὸ ζήτημα τῆς παροχῆς ἑλληνικῆς ὑπηκοότητος εἰς τοὺς οἰκονομικοὺς μετανάστας, ἀναφέρων τὰς ἑξῆς ταπεινὰς θέσεις:

1. Ἡ πολιτογράφησις ἢ ἡ παροχὴ ὑπηκοότητος κατὰ τὴν παγκόσμιον νομικὴν ἐπιστήμην δὲν ἀποτελεῖ ἀνθρώπινον δικαίωμα. Μόνο ἄμοιροι νομικῆς παιδείας μποροῦν νὰ ἰσχυρισθοῦν τὸ ἀντίθετον.

2. Ὁ ἰσχύων κῶδιξ ἑλληνικῆς ἰθαγενείας κατὰ τὴν γνώμην μου τυγχάνει πλήρης ἀλλὰ θὰ ἠδύνατο νὰ συντμηθοῦν οἱ ὑπ’αὐτοῦ προβλεπόμενες προθεσμὶες καὶ νὰ περιοριστῇ ἡ ἀντιδραστικότης τῆς γραφειοκρατίας.

3. Ἡ γεωγραφικὴ θέσις τῆς χώρας μας, μεταξὺ τριῶν ἠπείρων, τὴν μεταβάλλει αὐτοδικαίως σὲ πύλη εἰσόδου στὸν φερόμενο εὐρωπαϊκὸ «παράδεισο» τῶν ὄντως ἐμπεριστάτων καὶ δυστυχούντων πληθυσμῶν τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Ἀφρικῆς καὶ εἶναι γνωστὴ ἡ μέθοδος ποὺ χρησιμοποιοῦν κυρίως οἱ Τοῦρκοι δουλέμποροι βυθίζοντες τὰ πλαστικὰ πλοιάρια μεταφορᾶς τῶν μεταναστῶν καὶ μεταβάλοντες τεχνηέντως τὶς διαδικασίες ἀποτροπῆς εἰσόδου εἰς τὰ χωρικὰ ὕδατα τῆς χώρας σὲ ἀνθρωπιστικὲς ἐπεμβάσεις διασώσεως τῶν διακινδυνευόντων μὲ πνιγμὸ παρανόμων μεταναστῶν.

4. Θὰ ἰσχυριστοῦν μερικοὶ, ὅτι ἡ ἀναδρομὴ στὸ ἱστορικὸ παρελθὸν, ἐμπεριέχει τὸ στοιχεῖο τοῦ ξενοφοβικοῦ συνδρόμου, εἶναι ὅμως τραγικὸ λάθος νὰ παροραθῇ ἡ ἱστορικὴ πραγματικότης, ὅτι κάθε σπιθαμὴ Ἑλληνικῆς γῆς ἀπηλευθερώθη ἀπὸ τὴν βάναυσο ὀθωμανικὴμουσουλμανικὴ δεσποτεία μὲ ποταμοὺς αἵματος καὶ τύμβους ὀστέων καὶ θὰ πρέπει ἐναύλως νὰ ἠχοῦν στὴ σκέψη μας οἱ λόγοι τοῦ ἀποθανόντος Πρωθυπουργοῦ τῆς γείτονος χώρας Τουργκοὺτ Ὀζὰλ λέγοντος: «Οἱ διεκδικήσεις τῆς Τουρκικῆς Πολιτείας εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος μποροῦν νὰ ὑλοποιηθοῦν μὲ τὴν εἰρηνικὴ ἐπέλασι μουσουλμανικῶν πληθυσμῶν σὲ αὐτὴ, ὑπὸ τὴν μορφὴ μεταναστευτικοῦ ρεύματος». Πιστεύω ὅτι οὐδεὶς ἐχέφρων θὰ ἐπεθύμει νὰ δῇ αὐξανομένη τὴν μουσουλμανικὴ μειονότητα τῆς Ἑλλάδος μὲ ἀκρίτους πολιτογραφήσεις μεταναστῶν μουσουλμανικῆς θρησκευτικῆς παραδοχῆς, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀπαιτήσουν αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν Ἑλληνικὴ Θρᾴκη, δηλαδή νὰ ὑποχωρῇ τὸ ἑλληνικὸ δικαιϊκὸ σύστημα, ἔναντι τῆς μουσουλμανικῆς Uma καὶ τοῦ θρησκευτικοῦ νόμου Saria, νὰ ἰσχύῃ εἰς ὅλην τὴν Ἐπικράτειαν.

5. Παρὰ τὰ φληναφήματα τοῦ Φαλμεράϊερ καὶ ἄλλων συγχρόνων του θαυμαστῶν, ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀποτελεῖ Γένος καὶ συνεπῶς οἱ ντιρεκτίβες τῆς Νέας Ἐποχῆς, διάβαζε τοῦ διεθνοῦς Σιωνιστικοῦ τέρατος, ποὺ τώρα ἐπιχειρεῖ νὰ στραγγαλίσῃ τὴν οἰκονομικὴ ζωὴ τοῦ Πλανήτη, διὰ πολυπολιτισμικὴ σύνθεση τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας τυγχάνουν διὰ τὴν συντριπτικὴ πλειονοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἀπαράδεκτες καὶ ἑπομένως τὸ ζήτημα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Κώδικος ἰθαγενείας πρέπει νὰ τύχη τῆς συγκεκριμένης ψήφου τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

6. Ἡ ἔννοια τοῦ Γένους εἶναι σύμφυτος μὲ τὸ δίκαιο τοῦ αἵματος καὶ ὄχι μὲ τὸ δίκαιο τοῦ τόπου γεννήσεως, ποὺ ἰσχύει κυρίως σὲ νεοπαγῆ κρατικὰ σχήματα μὲ χαρακτῆρα μωσαϊκοῦ ἐθνοτήτων ὅρα ΗΠΑ, Καναδᾶ, Αὐστραλία κ.λ.π.

7. Δὲν ἀμφιβάλλω διὰ τὴν φιλοπατρίαν τῶν συνελλήνων ὅλων τῶν κομματικῶν τάσεων καὶ τὴν μή ἐξάρτησι τους ἀπὸ ξένα κέντρα ἀποφάσεων ἀλλὰ νομίζω, ὅτι θὰ πρέπει ἐμπράκτως ἡ φιλοπατρία καὶ ἡ ἐλευθερία ὅλων μας νὰ ἀποδεικνύωνται καθημερινῶς.